Монандаи

Монандаи офтобу маҳтоб ҷудо. Ҳар сӯ ба талоши зиндагӣ ҷорӣ шудем, Сарчашма як асту мо чу шохоб ҷудо. Чун узви замин ба ӯ даромехтаам,

Бар

Бар домани ёри дилситон мерезад. Хушбахт туӣ, ки дари дил бикшоӣ Бар дӯсти ҷонбаҷону беҳамтое. Бадбахт манам, ки нест дар роҳ маро Як душмани

Рӯзе

Рӯзе, ки бозмерасад вақти заволи ман, Ёде кунед аз ману нуқсу камоли ман! Нӯшед май ба хотири ҷоми шикастаам, Хонед шеъри Ҳофизу Соиб мисоли

Онон

Онон, ки забонӣ офаринам хонанд, Барчоши такаллуф ба сарам афшонанд, Дар зиндагиям ба ҷои гул хор диҳанд, Чун даргузарам, ба гӯри ман гул монанд.

Кай ҳама

Кай ҳама ҷангу моҷаро гузарад, То азоби ману шумо гузарад? Ё Баҳоваддини балогардон, Ҳеҷ донӣ, ба мо чиҳо гузарад? Сад бало омадаст бар сари

Зудтар

Зудтар кош ин вабо гузарад. Мазҳабе ҷуз талоши мансаб нест, Магар ин дарди бедаво гузарад? Дар гадоӣ тавон ба сахтӣ сохт, Кай азоби ватангадо

Ин кӯчиёни

Ин кӯчиёни хокираҳ пур хоки моро бехтанд, Аз дори мо бар хурдаву моро ба дор овехтанд. Нахле насабзонидаву карданд моро решакан, Бо хуни мо

Шоирам

Шоирам дар хушксори мулки холӣ. Кӯдакашро гар кушад дар батни модар, Чун тавон кард орзуи безаволӣ? То абусе бар даюсе раҳнамун аст, Оҳу дод

Ҷабри

Ҷабри таърих ягон қавм надидаст, ки мо, Заҳри таърих нажоде начашидаст, ки мо. Миллате зери фалак бо ҳама фарҳанги сутург Ин қадар зиллату хорӣ

Хуни

Хуни ҳамхуни худашро намакидаст, ки мо. Миллате дар ҳама айём бад-ин бешарафӣ Синаи модари худро набуридаст, ки мо. Ҳеҷ кас зери ниқоб омада баҳри

Мефурӯшад

Мефурӯшад молу ҳолу фаршу қолӣ. Тоҷике яғмогари тоҷик бошад, Гургӣ аст ин, рӯбаҳӣ ё ки шағолӣ? Гарчи омухта ба ӯ қолу мақоле, Модарашро мекушад

Як тараф

Як тараф азохона, як тараф ҷазохона, Мурғи дил намехонад дар сарои вайрона. Раҳ ба раҳ ҳама сарсон дар қаламрави сарсом, Нест аз хушӣ пайғом

Шаборӯзон

Шаборӯзон зи ҳар ҷониб садои тир меояд, Ба ҷони одамон талвосаи шабгир меояд. Садои тир меояд, ки тири1 халқ коҳидаст, Садои тир меояд, ки

Аз ту

Аз ту, эй шердилу сафдару бебок, афсӯс, Нараҳидӣ ту ҳам аз зарбати афлок, афсӯс. Рӯи ин хок чу аз тирадилон тира шудаст, Бо дили

Тирамоҳ

На дигар хирмани гандум, на дигар хирмани моҳам, Ба ҳаво тӯдаи абрам, ба замин тӯдаи қоҳам; Тирамоҳам, тирамоҳам, тирамоҳам, тирамоҳам, Ҳама зардам, ҳама гардам,ҳама

Фаришта

Фаришта, эй фаришта, эй фаришта, Дилам дар сина мекӯбад думушта. Диламро карда ишқат бесаришта, Саришга рафта аз дастам чу ришта. Фаришта, эй фаришта, эй

Фасли занона

Ин чашмаро нигаҳ кун, Як лаҳза тарки раҳ кун, Ин чашма мезанад чашм, Чашми занона дорад. Ин лолазори гулҷӯш Сурхида то баногӯш, Инро макун

Хотира дорам

Дили маy аз дили ту қисса-қисса хотира дорад, Қади ман аз қади ту ғамза-ғамза хотира дорад. Агарчи оинаи қаднамои хотираам, Шикаста, аз ту вале

Шаршараи мӯй

Шаршараи мӯй Овози ту овезон, Чун шарашара дар гӯшам. Аз шаршараи мӯят Менушаму менӯшам. Чун шиша диле дорам, Дар шишаи дил рӯят . Чун

Файзободи ман

Хӯҷаи Ҳотам зиёратгоҳи Файзободи ман, Шукр аз тарбияти арвоҳи Файзободи ман. Бо азони боди Элокаш дарахтон дар намоз, Дар сари мӯи сафедам коҳи Файзободи

Душанбе

Чидам гули садбарг зи гулзори Душанбе, Бурдам ба дари хонаи дилдори Душанбе, Гуфтам. ки дар ин ҳар варақи ғунча ниҳон аст Рози ману рози

Гург ва барф

Танаш чу барфи навборидаи сӯбҳи зимистон буд, Паи дандони ман ҳар ҷо Саҳаргоҳон чу нақши пои гургон буд. Паи ошуби гургони биёбон буд. Ду

Дар зери шаршара

Мерехт об аз рӯи ӯ, Дар шир об афтода буд. Монанди лабҳои тараш Дар об гулмоҳӣ набуд. Чун мармараш мешӯст об, Чун модараш мешӯст

Чаро намеоӣ?

Дубора моҳ бадар шуд, чаро намеоӣ? Дубора моҳи дигар шуд. чаро намеоӣ? Парандаҳои мусофф ба лона баргаштанд, Дубора чаҳ-чаҳа cap шуд, чаро намеоӣ? Бародаронм

Соли мавлуди ман

Соли ман моҳист, аммо моҳии афлок нест, Моҳии оби кабуди саргаҳи Кофарниҳон аст. Moҳии оби кабуди саргаҳи Кофарниҳонам Бартар аз он моҳии чархи кабуди

Навбаҳор устоди марҳамбанд.

Осмону чашмҳои осмонӣ медурахшанд, Обҳову чашмҳои обӣ меҷӯшанд, Мезананд аз ханда дандонҳо чароғак. Шишаҳои хонаҳо шуста, Шишаҳои синаҳо шуста, Шуста ҳамчун шишаи офоқи боронӣ,

Сузан агар дар дили ман монд…

Аз хоки ватан гӯри падар дар дили ман монд, Модар чу мазори лаби ҷар дар дили ман монд. Дар оташи ғам коғази рӯи ман

Намозу рузаи қазоӣ

Чаҳорсола намози қазоӣ дорам ман, Чаҳорсола намози қазоӣ дар гардан. Чаҳорсола намози қазоии худро Ба рӯи хирмани испеди пахта мехонам, Ба пахтазори сафеди шукуфта

Пуштаҳо

Пуштаҳо -роҳҳои хокии ман, Пуштаҳо ҷои хокбозии ман. Пуштаҳо — гӯри модару падарам, Хоку хокистари намозии ман. Мебарад мӯр, мебарад мӯраш Резаҳои дили маро

Муштарии оши борикем

Мерасад аз ҳар тараф кӯчи муҳоҷиҳои тоҷик, Кӯдаку гаҳвораи нақшину як карсони чӯбиву зани борик. Духтари ман лухтакашро гашта меорад, Мирбобо ҷомаи зиндониашро гашта

Хонақоҳи ман

Роста, фарзанди ман сураткаши хуб аст, Хуб сурат мекашад, аммо Сураташро дар чӣ деворе биовезад, намедонад. Мо, ки деворе надорем, Хонабардӯшем. Роста, ман ҳам

Юсуф

Ҳамон корвоне, ки суф мефурӯхт, Фаромад ба бозору Юсуф фурӯхт. Азизи Зулайхо, ки суф мехарид, Даромад ба бозору Юсуф харид. Ба зан гуфт асло

Садсола кучидам вале…

Аз зодбуми хештан бо хотири озурда рафтам, Бо дарди дил, бо дарди сил, бо чеҳраи пажмурда рафтам. Ҳар кас, ки рафт аз масканаш хоки

Шаҳри сиёҳ

Аз шаҳри ман ба ғайри сафедии пахтааш, Дар ёди ман сафедии дигар намондааст. Ҳар одамаш мусаввадаи одам асту бас, Як одами сафед ба хотир

Таби сурх

То хонаи ман масофаи бисёр аст, Расмам ба ду чашми чор дар девор аст. Аз рӯи ман оинаи ман сер нашуд, Оинаи ман мунтазири

Ришнома

Рӯзе “Чароғи рӯз» агар рӯзнома буд, Аз ришвахорӣ он оқибат ришнома шуд. Дар ҳар саҳифа менигарӣ риш, риш, риш, Ришу қавоқи хандахарише чу Тухтамиш.*

Ҷунбиши гаҳвораи сабзаш — ҷунбишн набзаш

Ҳар дам чаро ҷаноза бихонем? Ҳар дам чаро кабӯд бипушем? Ҳар дам чаро бародари худро Хунинкафан ба хок супорем? Дасту бағал кушода биёед Аз

Чашмҳои дурбинҳо кӯр бодо!

Аз ҳавои Тоҷикистон мезанад ҳар дам ҳавоӣ, Ҷола-ҷола, ҷола-ҷола, чола-чола ҷолаи тир. Дар миёни қоши духтарҳои тоҷик мешукуфад Лола-лола,лола-лола, лола-лола лолаи тир. Дар ҷигар

Мебора борон, эй худо, мебора борон

(Ба равиши таронаи маҳаллӣ) Мебора борон, эй худо, мебора борон, Насли чавонам, эй худо, шуд тирборон. Боғи дилам зард, эй худо, доғи дилам сурх,

Ҳамватанҳоям ватанро бурдаанд…

Ахтарон дар шишаи ҳафт осмони Точикистон, Ҳар яке аз тири Сангак як шикоф аст; Дар заминаш шишаи поки дили кӯдак шикоф аст. Гар дар

Як нафар ман мондаам

Дар чавонӣ будаам дар зери барфи рӯсафедӣ, Рӯзи пири мондаам дар зери барфи мӯсафедӣ. Баста рӯи чашмаҳои чашмҳоямро яхайнак, Интизори сактаи дил, сактаи магзам

Дар ҷилди сурх

— Кист он? Дар ҷилди сурхи коммунистӣ кист? — Пантуркист! Пантуркист! — Чист аз дандони ӯ ҷорист? — Хуни ноҳақ, Хунги тоҷик — Дар

Кӯлоби як баёзи пур аз сураи намоз

(Ба гиромидошти хотираи Ҷиёнхон Ризо) Бо хунҳо муҳаббати ҳамхунӣ рехта, Пулҳои хешу таборӣ Дар обҳои чашми ятимон шикастаанд. Кӯлобам аз миёна ба ғафлат ҷудо

Аз тирашаб баромаду дар хун нишасту рафт

Насли ҷавони мардуми ман як дарахт буд, Аз беху бун ба вақти шукуфтан шикасту рафт. Насли ҷавони мардуми ман як сапеда буд, Аз тирашаб

Дев

Деви девонро ба афсуну азоим Андаруни кӯзае ҷо карда буданд. Деви девон — дев буд ҳам аз бурун, ҳам аз дарун, Дев буд аз

Майдони Озодӣ

(Ба мухолифони демократия) Шумо ҷазираед, Ки хуни шаҳидони баҳманмоҳ, Ҷазираатон карда, Ҷазираи нафрат, Ҷазираатон карда. Шумо сазоворед Ба сангсори ҳақорат, Ба мушти “истеъфо”. Шумо

Ҳайкали Фирдавсӣ

Ҳайкали Фирдавсӣ дар майдони Озодӣ, Қиблаи меҳанпарастон, Қутби меҳан, Ҷойгоҳи тавбаву савганди мардон… Баски ӯ аз мармари шеър, Баски ӯ аз хорасанги маҳками назм

Майдони шаҳидон

Майдони шаҳидон, ки бувад ҷои муборак, Оҳиста ниҳад халқ, ба он пои муборак. Ёрон, ки дар ин ҷо ба азо гирди ҳам оянд, Арвоҳи

Камоли

Камоли ошиқӣ дорад дили девонаи дарё. Миёни арсаи паҳновару пурҷӯши соҳилҳо Чу Рустам менамояд дови пирӯзонаи дарё. Зи қатра мешавад оғоз туғёни ҷаҳонгираш Надорад

Касе

Касе аз косаи гирдоб хӯрда ҷуръае бебок, Насибаш бод мастиҳои бебоконаи дарё! Бихон печонхати қисмат ту аз пешонии амвоҷ, Чу печутоб дорад роҳи ҷовидонаи

Қароре

Қароре нест азбас дар талотумхонаи дарё, Биё, бинҳем лабро бар лаби паймонаи дарё. Чу бар афсонаи умри гурезон эътимоде нест, Биё, эй дил, даромезем

Канори

Канори об биншинам, ки шояд дар канор ояд Паримоҳии армонҳоям аз кошонаи дарё. Чу андар синаи ман ганҷи ишқи он паримоҳист, Умеди ҳадя дорам

Дод

Дод, эй дод, чӯҷаи хомак, Ки ту парвозиву ман ода шудам. Ҷурми ман нест, ҷурми ин дунёст, Ки сари хам зи хуми бода шудам.

Як зарра

Як зарра худ инқилоби дунё зояд. Таърих, зи баҳри он, ки раҳгум назанад, Чун модари кӯр тифли бино зояд. Чандон нахурам бода, ки гардам

Оне, ки ба қатли мо паи кин бошад

Оне, ки ба қатли мо паи кин бошад, Якумр таҳи жолаи нафрин бошад. Онҳо, ки ба батни модарон мемиранд, Аз ҷаҳлу ҷаҳолати кадомин бошад?!

Бошад

Бошад ба кафи ду даст ҷону дилу сар. Гар кӯр ба раҳ фитод, бархезад боз, Бино чу фитод, барнахезад дигар. Имрӯз, ки ҳастем, диле

Ёдат

Ёдат зи дилам дар ин шаби тор гузашт, Ҷонам ба хаёлат аз таҳи дор гузашт. Аммо чӣ кунам, зи ишқ ношукрии мо Бисёр гузашту

Як тараф азохона

Як тараф азохона, як тараф ҷазохона, Мурғи дил намехонад дар сарои вайрона. Раҳ ба раҳ ҳама сарсон дар қаламрави сарсом, Нест аз хушӣ пайғом

Ҳар чӣ

Ҳар чӣ дорам дар ин ҷаҳон Ватан аст, Ватан асту мадори ҷону тан аст. Гунаҳи мост, ҳолия ин хок Мадфани мурдагони бекафан аст. Бо

Мо зи асли хештан азбакси дур афтодаем

Мо зи асли хештан азбакси дур афтодаем, Раста аз гӯре, дигарбора ба гӯр афтодаем. Рӯихотирбиниву меҳмоннавозимон чӣ дод? Дода бас нону намак, бо бахти

Сари мо сарфи

Сари мо сарфи сарфароз буд, Дили мо рани дилнавоз буд. Мо набигдохтем. Исмати мо ки дилгудоз. буд. Мо ба нозе фур.хтаем, Давлати мо зи

Падари меҳрубону ғамхоро

Падари меҳрубону ғамхоро, Кӣ хурад баъди ту ғами моро? Баъди беморие, ки бирбудат, Зиндагонии мост беморо. Рӯзи ту буд кӯтаҳу рафтӣ, Рӯзию рӯзи мост

На мову

На мову на ман ҳастӣ, ин мову маниҳо чист?! Дандон зада бар дандон, дуниву даниҳо чист! Аз хеш нарафтӣ дур, то хеши диле ёбӣ,

РЕШАИ МАН, АСЛИ МАН

Решаи ман, маншаи аҷдоди ман, Асли ман, Эрони ман, бунлоди ман. Ҷони мо чун риштаи дубофтаст, Бофти ман, тору пуди ёди ман. Гар набошӣ,

Зинда бош

Зинда бош, эй дил, ки бо ман созгорастӣ ҳанӯз, Лолае андар миёни шӯразорастӣ ҳанӯз. Гарчи сад захми паёпай хӯрдаӣ аз рӯзгор, Марҳаме бар захмҳои

Бесаводам

Бесаводам аз савод омӯхтан, Бефурӯғам аз ҷаҳон афрӯхтан. Гумраҳам дар «шоҳроҳи ленинӣ», Муфлисам аз ганҷи дунё тӯхтан. Рост машмар пухтагиҳои маро, Хомсӯзам аз паёпай

Як наъраи шерона

Як наъраи шерона, эй миллати шеравжан, Шоиркуширо бас кун, эй қудрати шерафкан! Равшандилият равшан бар кулли башар буда, Ҳар тирадиле бинӣ, тир аз паи

Бо худи худ ҳам қарибам

Бо худи худ ҳам қарибам, ҳам рақиб, Худфиребам, худфиребам, худфиреб! То зи худ бегона, бо бегона хеш, Пурниҳебам, пурниҳебам, пурниҳеб! То фарози осмон гар

Ту дар дунёи ман ҳастӣ

Ту дар дунёи ман ҳастӣ, вале дунё намедонад, Туям дарёдиле кардӣ, ягон дарё намедонад. Ғамамро мехурӣ ҳар дам, ғаматро мехурам ман ҳам, Чунин ғамхорагӣ

Ин дили

Ин дили шоди маро ношод кардӣ, шод бош, Орзуҳои маро барбод кардӣ, шод бош. Аз туву аз ишқу аз меҳру сафову мардумӣ Ҳар чӣ

Барги

Барги каҳе зи хирмани дунё набурдаам, На хӯрдаву на бурдаву бо дарди гурдаам. Умраш дароз бод, ки дар пои зиндагӣ Гаҳ ҷон фишондааму гаҳе

Бе ҳусни

Бе ҳусни ту ҷавонии ман пир мешавад, Уммеди шодмонии ман пир мешавад. Гар ҳамдилам намешавӣ як лаҳза дар ҷаҳон, Ишқи дили ҷаҳонии ман пир