МАНУ ТУ

Дар ҷаҳон гӯшаю каноре нест, Ки надонанд номи Ленинро. Одаме бошууру солим нест, Ки надонад каломи Ленинро. Аз китобаш муборизони ҳаёт Машъали роҳи хеш

ПАРТИЯИ КОМУНИСТӢ

Дар ҷаҳон Партияҳо, – Хурду калон бисёранд. Номҳои ғалатӣ ҳам доранд: “Ҳомии миллат”, “Республикавӣ”, “Кӯҳнапараст” “Халқпарвар”… Ва ба инҳо монанд, Номашон, Байрақашон, Тамғаашон ранг

ОВОЗИ “АВРОРА”

Зи ҳар як гул, зи ҳар як навниҳоли боғ, Зи ҳар як чашмаи кӯҳсори тоҷикон, Зи ҳар як ғӯзаи бишкуфтаи пахта, Зи ҳар тори

ДУ НАФАР САРБОЗ

Ними шаб, Ҳарорат поёнтар аз бист… Зимистони қаҳратун, Майдони сурх. Намебинӣ касеро, Майдон холист. Танҳо ду нафар Сарбози ҷавон Назди мақбара истодаанд, Бедор –

ДАР ОНҲО ЛЕНИНИ АЪЗАМ ҲАЁТ АСТ

Ватан, Партия, Халқ, – Дар ин суханҳо Бароям бахту шодию наҷот аст, Ба онҳо додаам овози худро, Дар онҳо Ленини аъзам ҳаёт аст. Аз

МО ЗАФАР КАРДЕМ

Мужда, эй дӯстон! Муборак бод! Шод бошед! Мо зафар кардем! Мутрибони диёри озодӣ, Бинавозед, мо зафар кардем. Ҳофизони суруди озодӣ, Бисароед, мо зафар кардем.

МАБАР АЗ ЁД, ЭЙ ВАТАНПАРВАР!

Ҷанг ҳаргиз набуд хоҳиши мо, Аҳду паймони хеш нашкастем. Ҷангҷӯ даргиронд оташу мо То насӯзад ҷаҳон, камар бастем. Меҳри модар-Ватан сипар карда, Мо ҳама

Ӯ БА МО МАКТАБ КУШОД

Деҳаи ман! Ваҳ, чӣ ширин ин сухан! Он даме, ки хурд будам, фаҳми ман, Буд аз ман хурдтар. Деҳаи хурдам бароям буд Ватан, Кӯҳҳои

ЗИНДАГӢ ХОҲАД НАМУД

То даме, ки зиндагӣ доард давом, То даме боқӣ ҷаҳон, То даме Хуршед засту Осмон,Сайёрагон, Дар дили меҳнаткашон Чун муҳаббат, Чун садоқат, Чун чуруд

ГАР НАМУБУД ЛЕНИН…

Ба гумонам, ки дар ҷаҳони бузург Гар намебуд Ленини даврон, Гар намекард Октябр бедор Мардуми Шарқро зи хоби гарон, Андар оғӯши танги кӯҳнаҷаҳон Деҳи

ОЯНДАИ МАМЛАКАТ

То даме, ки кӯча пур аз бачча аст, Зиндагии ҳар якеаш бехатар, То ҳамон дам мамлакат ояндадор, Тозаву тар решаи нахли башар.

КӮТАҲАНД ДАСТОНАШ…

(Ҳаҷвия) Бикушода ба рӯи зангиҳо Дару дарвозаҳои зиндонро, Баҳри “осоишиву” “бехатарӣ” Ҳабс бинмуда ҳақпарастонро– Мезанад дод Мағрибӣ мистер. Ҳомиям ман ҳуқуқи инсонро! То равад

ЧЕҲРА ВА ДИЛ

“Чеҳра оинаи дил! – мегӯянд, – Акси дил бар рухи ҳар инсон аст” Дидаам бо назари таҳқиқам Дилсияҳро, ки рухаш хандон аст.

БУЗУРГИИ ДИЛ

Дили республика –шаҳри Душанбе, Зи ҷонам бештар медорамат дӯст, Машав асло малул аз хурдии хеш, Бузургии дил андар қудрати ӯст!

САЗОВОРӢ

Ту, эй инсон, ту эй фарзанди меҳнат, Сазоворӣ, агар гӯям худоӣ. Табиатро ба дастони табиат Мутеат менамоӣ,ту балоӣ!

ОВОЗИ ХАЛҚ

Ман намехоҳам, ки аз нав дуди ҷанг Тира созад осмони софро, Сар ба сар гарданд вайрону хароб Боғҳову деҳаҳою шаҳрҳо. Ман намехлҳам, ки аз

МОДАРИ ШОИР

Ашк резонда модари шоир, Менамояд муроҷиат: –Эй халқ Дар хатар зиндагии фарзандам!.. * * * Писараш шоири муборизи Шарқ, Номи ӯ ошно ба ҳар

ОДАМИ ОДДИИ ҲИНД

Медурахшад чашмҳои ӯ Мӯйҳояш сафед чун барфанд, Мӯй не, балки ҳар яке ҳарфарнд, Ҳарфҳои таронаи ҳинду. Ҳарфҳое, ки гӯиё бо ман Ҳамсухан гашта, қиссаи

МО ИН АСТ ҚУДРАТИ ИНҚИЛОБИ

–Ҷанг? –Не! –Амният? –Бале! Дар даҳр Даъвати мо, ҷавоби мо ин аст. Ин натанҳо ҷавобу даъвати мост, Қудрати инқилоби мо ин аст!

ОН ЧИ ДИЛ ГУФТ…

Он чӣ дар дафтари ман мехонӣ, Он чиро шеъру ғазал медонӣ, Шеър не, балки навои дили ман, Ба Ватан меҳру вафои дили ман! миннати

ПИР ГАШТАМ

Пир гаштам… Зи нав ҷавон гаштан Орзуе чу хоби ширинест. Аз ҷавонӣ раҳест то пирӣ, Лек бар бозгашт роҳе нест. Нест роҳе… Вале надорад

БАРОИ ОЯНДА

… Шояд он чи маро, ки дар пеш аст, Ногувортар асту вазнинтар. Ҳарчӣ бошад бароям оянда Аз гузашта азизу ширинтар. Дили ман, розгоҳи деринам,

ТАПИШИ ДИЛ

“Дили ту, – гуфт духтурам рӯзе, – Хастаю бемадор гардидаст, Раҳм овар бар ҷисму ҷони худ, Ба хатар ӯ дучор гардидаст, То шавад бехатар

ҲАР КАСЕ ПУРСАД АГАР

“Дар чӣ мавзуъ шеъри ту?” Ҳар кас зи ман пурсад, агар, Медиҳам бар вай ҷабе мухтасар: –Гиру хонаш дар фароғат, дӯстам, Шеър ҳам дил

ҶАВОНӢ

Ҷавонӣ ҳам баҳоре! Лек, ҳайҳот, Баҳори рафта агар меояд боз, Намеояд дигар мурғи ҷавонӣ, Чу боре кард аз боми ту парвоз… Мунаввр дидаи мову

ХУДОИ ОХИРИН ЭҶОДИ МАН БУД

Ба ман деҳ ҳушу гӯшатро, писарҷон, Ба ту сирри худоёнро кушоям: Худои нав ба нав “меофариданд” Бароям асрҳо аҷдодҳоям, Хатои якдигарро карда такрор. Агарчанде

МАШАВ ДИЛСАРД

Маро то зинда ҳастам аз сафи худ Макун хориҷ, рафиқи косомолам. Машав дилсард, агар мӯям сафед аст, Малол асло машав аз синну солам. Диламро

ВОЙ БАР ҲОЛИ ОН…

Вой бар ҳоли он ки аз хона Бошараф рафту бешараф баргашт, Ғӯта дар баҳр хӯрда бо уммед, Дурр зи каф доду бо садаф баргашт.

БАҲОРИ ЗИНДАГӢ

Яке бар ҳакиме ҷавоне бигуфт: –Нахоҳам, ки дарди диламро нуҳуфт. Ту хоҳӣ, ки умрам намоӣ дароз, Ташаккур,вале аз ту дорам ниёз: Тавонӣ гар аз

МУШТИ ХОЛӢ

(Тамсил) Дар замони қадим мегӯянд, Дар яке аз мамолики дунё Зиндагонӣ қабилае кардаст. Дар паси кӯҳу дар лаби дарё… Бар сари худ надида сардоре,

КӮҲ ВА БОД…

Бибаромад ба сайр рӯзе Бод… Дар раҳаш хору хас, дарахтонро Гаҳ парешон намуду гоҳ шикаст, Чанголӯд карда бустонро. Дод сарбанди худситоиро Ки:(Маст гардида аз

БАРО АЗ КУНҶИ ТАНҲОӢ

Агар ғайр аз диёри худ Надидастӣ диёреро, Агар ғайр аз баҳори худ Надидастӣ баҳореро, – Ту танҳоӣ. Ту танҳоӣ, агар дар дил Ғамат танҳо

ГУЛИ БУЛБУЛ

Хор гардад гул агар булбул формӯшаш кунад, Хор гардад гул даме ки булбул оғӯшаш кунад.

АЗ ДАСТИ ХУД НОЛ

Чаро беҳуда аз кӯтоҳии умр Шикоят мекунӣ бо нолаву оҳ? Барои умри худ аз дасти худ нол, Ту онро кардаӣ, бенуру кӯтоҳ!

ЧАШМИ ҲАҚБИН

–“Афсӯс ки нест чашми ҳақбин, То дӯст ҷудо кунад зи душман”. –Аз чӣ меҷӯӣ чашми ҳақбинро Гар туро боварӣ ба чашмат нест?

УҚОБ, УҚОБ АСТ

Аз паси кӯҳҳои сарбафалак Чун баромад фотеҳона хуршед, Ба истиқболаш Аз қафаси танге уқоб Фарёди ҷонгудозе кашид. Ҷонваракони озоду бандб Садояшро чун шуниданд Бетартибона

ХАНДАИ ЗАМИН

Фасли навбаҳоре буд, Ҷонфурӯзу дилоро. Шаб гузашту зарҳал кард Офтоб гетиро. Ба хаёли ширине Он саҳар сафар кардам, Сӯи водии колхоз Бо ҳавас назар

ХУРШЕД

Бо сӯзу сафои тоза сӯи мағриб, Ҳар субҳдаме, ки мешитобад хуршед, Роҳи назараш ба домани машриқ аст, Аз хонаи худ рӯй натобад хуршед.

НИШАСТА БАР САРИ САНГЕ УҚОБЕ

Нишаста бар сари санге уқобе, Сараш хам, ашкҳояш гашта ҷорӣ. Ба наздаш омада, гуфтам: –Уқобо, Чаро сархам, заифу бемадорӣ? Уқоби солхурда дар ҷавобам Ба

ШАРАФУ ИФТИХОРИ МО

Рӯзҳои гузаштаи пуршаън Шарафу ифтихори мо ҳастанд, Ҳеҷ гоҳе намераванд аз ёд, Достони диёри мо ҳастанд. Менамоем ёдашон ҳар бор Ки шавад сарбаланду хушнуд,

ҲАҶМ ОИНАИ БУЗУРГӢ НЕСТ

Деҳи ман гарчи хурд, лек ба сар Уфуқи софу осмон дорад, Шарқу ғарбу шимолу ҷануб, Офтобу ситорагон дорад. Ҳаҷм оинаи бузургӣ нест, Атом овоза

ҶАҲОН СОҲИБҶАМОЛ АСТ

Ҷаҳони зебо, Ҷаҳон соҳибҷамол аст. Ҷаҳон дар ҳусну сурат бемисол аст. НАзар афган ба атрофат, саросар Ҷаҳон маъвои ишқ асту висол аст. Ба қадраш

ЧӢ ШУД БАР ТУ?

Чӣ шуд бар ту, ки ғайри ихтиёрат Забониро навозиш менамоӣ, Ба нонӣ дода нон аз дар наронда, Дари дилро ба рӯяш мекушоӣ? Вале аз

ШАМЪИ УМЕД

Эй шамъи умед щар шабу рӯз Кошонаи дӯстон барафрӯз, Дар кишвари дил ниҳоли ғамро Бо оташи худ зи решааш сӯз!

БАЙТҲО

I Шӯълаи оташи муҳаббати ӯ Кард равшан диёри ишқамро. II Муҳаббат зиндагиро офтоб аст, Муҳаббат гар набошад зиндагӣ нест. III Ин муаллим, ки зиндагӣ

ТАКЯГОҲИ МАН

Се нафар такягоҳи ман ҳастанд, Он яке ёри меҳрубони ман аст. Дигаре ёри хуби ёронам, Саввумӣ хасми душманони ман аст.

САЛОМНОМА

Ассалом, эй миллати ҳимматбаланд, Ассалом, эй дустони арҷманд! Бо нидои Рӯдакӣ имрӯз мо Меҳмони ин диёри дилписанд: “Ҳеҷ шодӣ нест андар ин ҷаҳон Бартар

ҚОМУСИ ҚИРҒИЗ

Дар ҳамон ҷо ки нақши пои Манас Мерасад то ба сарҳади пои Хуршед, Кубаничбеки қадрдони ман Хушсадо қомусе ба ман бахшид. Ҳар гаҳе менавозамаш

ҶОН ДУХТАРАКИ ҚИРҒИЗ

Гулчеҳраи хандон аст, Зебандаи даврон аст, Дар саҳнаи хушбахтон Рақсону ғазалхон аст, – Ҷон духтараки қирғиз, Тоҷи сараки қирғиз! Дар фабрика устоз аст, Номовари

СЕ НАФАР

Се нафар ҳамрашӯҳи ман дар сафранд, Ҳар яке нозири рафтори ман аст. Он яке бод фидояш сари ман, Ёри ғамхору фидокори ман аст. З-он

КИМИЁИ САОДАТ

Гар ҷавонӣ равад зи даст, равад, Санами бевафову бемеҳр ӯст, Наравад домани ту аз дастам, Кимиёи содатӣ, эй дӯст!

КАЛИДИ ДИЛ

Чи хуш гуфтаст, он пири дилогоҳ — Ҷалолиддини Румии суханвар: —Калиди дил ба дилҳо ҳамзабонист, Валекин ҳамдилӣ садбор беҳтар… Чу модар Инқилоби Октябр Чунон

СУБҲДАМЕСТ

Эй дар ғами он ки ин“ҷаҳони турфадамест, Андар дами ҳар вуҷуд пайдо одамест”. Зинҳор надеҳ домани умед зи даст, К-андар паи ҳар тирашабе субҳдамест.

БАХТИЁРАМ

Бахтиёрам, ки дӯстони қадим, Гоҳ-гоҳе, зи дур ё наздик, Менамоянд ёдаму шодам Бо суханҳои гарму нарму нек.

ДӮСТӢ

Дӯстӣ оламест пурэъҷоз, Дилрабо боғу бӯстони ӯст, Чун дили тифлакони маъсуме Тозаву соф осмони ӯст, Баҳравар шуд ҳар он ки аз нураш Хуб донам

РӮЗҲО

Неъмати хуршеди олам —рӯзҳо Субҳидам доранду шом, Аз паи ҳам омада чун кормӯвони бонизом Аз паи ҳам мераванд, Монда аз худ як нишоне дар

РӮЗИ НАВ

Охири дар,дар осмони кабуд Мебарояд ситораи саҳарам. Гашта бедор мисли ҳар боре Ҷонибаш хуррамона мегигарам. Ҳар саҳар ҷилвагар — ситораи ман Мужда меоварад, ки

АНДЕШАҲО

Мурғи андешаҳои дуру дароз Наҳаросида аз ҳуҷуми боз, Дар фазои васеъ бинмояд Рӯзу шаб парвоз… Бинишонад маро ба ҳоли хеш, Бипарад ҳар куҷо, ки

ЗИНДАГӢ КУН ЧУ УҚОБИ КӮҲСОР

Мирмӯҳсин — Шоири ширинсухан, Ифтихори халқи хушбахти Ватан, Мекунад парвоз сӯят бошитоб Чун кабӯтар номаи табрики ман. Ту ба шаст имрӯз мемонӣ қадам, Лек

ТУ ҶАВОН БУДИВУ МЕМОНӢ ҶАВОН

Дӯстам Мирзо! Дар ин асри наҷиб, Зиндагии шоирона доштӣ, Бо суруди хеш тухми дӯстӣ Дар дили ҳар қавму миллат коштӣ. Номи некат бар забон

БА БОҚӢ РАҲИМЗОДА

Чи мондаст боқӣ аз он Боқие, Ки дар заводи пахта кардем кор? —Рафоқат, Садоқат, Барои рафиқ Дилу ҷонихудро намудан нисор… С. 1970

ДИЛИ ШОИР АЗ ТАПИДАН МОНД

Хабари мудҳише, ки дар назарам Гӯиё кӯҳудаштро ларзонд, Паҳн шуд дар фазо чун абри сияҳ, Ки дили шоир аз тапидан монд, Он диле, ки

БА ЛОИҚ ШЕРАЛӢ

Алӣ шери бисёр дорад, вале Туӣ шери Лоиқ, Аз онҳо наӣ! На ваҳшӣ туиву на даррандаӣ, Сарояндаи ишқу ҷому маӣ! Туро назм майдони ҳарб

ШАҲИДИ ОРЗУҲО

Шаҳиди сӯзу сози орзуҳо, — Калиди рози дилҳо — шоир Иқбол, Биё, дар кишвари дил сайр бинмой, Туӣ бар мурғи илҳомам пару бол! “Кӣ

ДӮСТАМ НОЗИМ ҲИКМАТ

Дӯстам Ҳикмат! Ба ту гап мезанад Шоири тоҷик. Шоял ошност Номи ин қавме, ки бо ёрии рус Зинда аз нав шуд агар гӯям, равост.

ДАР ЁДИ МАЯКОВСКИЙ

Ба уммеди бузурги оянда, “Баҳри пурҷӯшро бино карда, Ғарқи ноёб гашт шоири Рус, Сафарашро тамом нокарда…” Ноумеде нагашта, дар лаби баҳр, Киштиҳои наве бино

ДАР НАЗДИ ҲАЙКАЛИ ШОИР

Бале, Ҳарчанд, ки сар хам намудан Ба ман одат нагардидааст, аммо Ба наздат мефарорам сар ба таъзим, — Туӣ шоир, Сурудат фахри дунё! Ба

МЕСУРУД АЗ БАРОИ ОЗОДӢ

Ҳофизи мӯсафеди кӯҳистон Тоб чун дод гӯшаки тораш, Ҷамъ шуд як ба як ба гирди он Халқи боғайрату накӯкораш. Ҷамъ гаштанду гӯш мекарданд Бо

МЕСИТОЕМ ХАЙЁМРО

Ҷаҳоне ситоянд Хайёмро, Ки асрори майро ба ҳикмат кушуд, Натарсида, риндона мезад қадам, Ба дунёву дин эътиқодаш набуд. Писандид дар чизи хуби ҷаҳон, Ҷаҳоне

ҲИКМАТУ ҲУНАР ДАРКОР

Баҳри Хайёми асри худ будан Нест кофӣ пиёлаю маю ёр. Ғайри ёру маю пиёлаю гул Донишу ҳикмату ҳунар даркор, Варна аз дасти пайравони ӯ

ИБНИ СИНОСТ НОМИ Ӯ

На ба Аллоҳ саҷда овард ӯ, На ба Яздону Аҳраман дил баст, Рустамона қадам ба ҷабға ниҳод, Бо ҷасорат тилисмро бишикаст,— Ки шавад осмони

ФАРЗАНДИ ЗАМИНЕМ

Биё, Ҳофиз, даме бо ҳам нишинем, Дигар рӯи ҷудоиро набинем. Диёри Рӯдакӣ аз нав ҷавон шуд, Биё, аз бӯстонаш гул бичинем, Ғазалхонию хушгӯӣ писанд
Close