Шеъри омад омади баҳор

Омад баҳору бар кафи соқӣ пиёла ку? Бар саҳни бӯстон гулу бар дашт лола ку? Гул кард ғунчаи қафас аз ҷӯши навбаҳор, Эй мурғи

Аломати Қиёмат

Зи дастам мекашад доман баҳорафшон гиребоне, Чаманпарвоз, раъноҷилва, пироҳангулистоне. Қади ҳангома чун шамъе, рухи парвонамаҳтобе, Ки дар боғи Ирам базме, биҳиштоин шабистоне… Мурассаътаркаше, чобуксаворе,

Хазони умри ману ту

Шуд мавсими хазон, ба гулу ғӯнча ноз ку? Бо ҷабҳаи шикастаи булбул ниёз ку? Дасти тиҳӣ чу сабза барорад зи хона сар, Озодаро чу

Рафтиву рафт бар бод пушту паноҳ

Шабҳо бувад чароғам аз дуди оҳ бе ту, Чун шамъи кушта, дорам рӯзи сиёҳ бе ту. Авроди субҳу шомам бошад дуои ҷонат, Медробам осмон

Соли нав Табрик!

Гӯши дил бодо Шуморо бар садои зиндагӣ, Чашми дил равшан бимонад аз зиёи зиндагӣ. То хирад бошад Шуморо раҳнамоӣ зиндагӣ, Бар Шум обо ин таманно

Соли куҳан даргузашту омад соли нав

Соли куҳан даргузашт! Соли нав омад,дили худ шод кун, Хирмани дарду аламат бод кун. Чеҳра намо, то ки фидоят шавам, Куштаи сад нозу адоят

Шеъри солинавӣ

Эй зимистон тез-тез Барфаки худ рез-рез Бодаки сардак вазон Дарё ях кунад аз он Конки гирам ба поям Ба руи ях бароям Яхмолакбози кунам

БОДО МУБОРАК СОЛИ НАВ

Боз омад ба дари мо соли нав, Боз омад бахти нав, икболи нав. Боз омад соли неку фоли нав, Боз омад шури нав бо

Соли Нав муборак!

Хуш омад Соли Нав бар хонаи мо, Умеди тозаи ҳар пиру барно. Ҷаҳон аз мақдамаш ҳусни дигар ёфт, Шукуфон шуд ба дил боғи таманно. Муборак давлату

Соли нав

Марҳабо эй соли на хуш омадӣ! Як ҷавони навча дар ҷӯш омадӣ, Омадӣ, хуш омадӣ меҳмони нав, Як даме бинмо тановул ҷони ман.

Ҳар шаб чу шамъ дорам сӯзу гудоз

Ҳар шаб чу шамъ дорам сӯзу гудоз бе ту, Чун кокулат намояд шабҳо дароз бе ту. Мардам ниҳода носур бар захми синаи ман, Бемориям

Абру камон

Маҷлисафрӯзии рухсораи некӯят ку? Кокулафшонии он қомати дилҷуят ку? Тойири новаки мижгони ту паррехта шуд, Қодирандоз камондории абрӯят ку?… Ду ҷаҳон буд шаҳиди нигаҳи

Пойи хоббурда

Хома мепечад ба худ аз зулфи чун занҷири ӯ Мекашад шармандагӣ наққош аз тасвири ӯ. Ханҷари ошиққушӣ дорад ниҳон дар остин, Бӯйи хуни Кӯҳкан

Бевафо ёр

Эй дил, чу булбул аз пайи он бевафо марав! Аз дасти мо парида чу ранги ҳино марав!… Дар базми гулрухон сабукӣ санги тафриқаст, Эй

Гадои муфлис

Ба хоқ афтода гарди сурмаи чашми сиёҳат ман, Ба хун ғалтида сайди бисмили теғи нигоҳат ман… Ба гулшан бандаи озоди сарви қоматат қумрӣ, Ғуломи

Баҳор омад гулистонро тамошо кун

Шабе, эй шамъ, дар оғуши мо ҷо метавон кардан, Чу гул дар гулшани мо синаро во метавон кардан. Чаро як раҳ назар бар ҳолам,

Фарзанди ноқобил

Аз мураббӣ баски рам хӯрда дили бадхӯи ман, Муттако море бувад хуспида дар паҳлуи ман. Мекунад фарзанди ноқобил падарро мунфаъил, Гиря аз беҳосилӣ по

Худою Худованд

Худро чу соя дар таҳи девор ҷо макун! Дилро чароғи гӯшаи мотамсаро макун! Паҳлу бар остонаи навдавлатон манеҳ, Аз ноҳуни паланг ба худ муттако

Ҳавои кӯчагардӣ нест фарзанди маро

Агар як дам шавад холӣ зи мавҷи май сабӯи ман, Нафас ҳалкаҳои дом печад бар гулӯи ман. Ҳавои кӯчагардӣ нест фарзанди маро бар сар,

Лолазор

Куҷо рафтӣ зи оғӯши тамошо, эй нигори ман? Нигаҳ фаввораи хун шуд ба чашми интизори ман! Ба ҳолам ҳар кӣ андозад назар, хомӯш мегардад,

Шеър барои дӯст

Аз риёзат нафсро кардам кабоби хештан, Шергирам кард соқӣ аз шароби хештан. Орзуи субҳ хамчун шамъ чашмамро гудохт, Сӯхтам дар интизори офтоби хештан. Беқарори

Нашъаи май оқибат девонагӣ ёд оварад,

Аз дили зорам нафас маъюс меояд бурун, Бӯйи шамъи кушта з-ин фонус меояд бурун. Дар гулистоне, ки гардад гулруҳи ман ҷилвагар. Сабзааш ҳамчун пари

Меҳри гиёҳи

Ба даври моҳи рухсорат дучандон гашт оҳи ман, Шуд охир донаи холи лабат меҳри гиёҳи ман. Маро тоқи ду абрӯйи ту меҳроби дуо бошад,

Маҷнун кист?

Чашм то пӯшидаам аз орзуи хештан, Бастаам чун ғунчаи гул дар ба рӯи хештан. Дидаам то печутоби косаи гирдобро, Мебарам холӣ аз ин дарё

Тоза кардани руй

Тоза месозам зи барқи нола доғи хештам, Мекунам равшан ба оҳи дил чароғи хештан. То ба кай, эй лола, доман мезанӣ бар оташам? Рӯзгоре

Номи ман

Ғунчаам, хубон ғами худ дилнишинам кардаанд, Сандалии дарди сар аз чини ҷабинам кардаанд. Номи ман парвонаҳо дар анҷуманҳо бурдаанд, Шамъҳо равшан зи оҳи оташинам

Зулфи ту

Ба сӯйи кулбаам шоме, ки он шамъи висол ояд, Дилам аз сина берун, ҳамчу фонӯси хаёл, ояд. Шавад мижгон ба чашми ашкборам нахли боровар,

Лаби ширин

Такаллум аз даҳонаш гар зи тангӣ дер мерезад. Табассум аз лаби ширини ӯ, чун шир, мерезад. Ба суратхонаи дил шӯхи наққоше, ки ман дорам,

Ба гӯш

Қабои лолагун дар бар чу он сарви равон ояд, Нафас аз синаам берун чу шохи арғувон ояд. Агар дар гардиш орад он парирӯ шишаи

Урён будан

Тасхири акси рӯйи ту дил чун ҳавас кунад, d шавад, чун сина, ҳифзи нафас кунад. Аз худ бурун барой, макун паҳн доми зарқ, Дар хона

Баҳр

Ба сӯйи баҳр агар селоби ашкам раҳнамун афтад, Ҳубобе гардаду гирдоб аз дарё бурун афтад. Нашуд мақбул ширинкории Фарҳод Хусравро, Ҳунар маъюб гардад ҳар

Остин

Аз маломат хонаам оромгоҳи гул шавад, Ҷуғз дар вайронаи ман ояду булбул шавад. Дасти навмедӣ парешоихотириҳои маро Ҷамъ агар созад, ба дӯши орзу кокул

Чашми оҳу

Оташам рӯзе, ки аз домони саҳро гул кунад, Чашми оҳуро тамошохонаи булбул кунад. Ҷӯши савдоям, агар чун гирдбод оям ба рақс, Печутоби май биёбонро

Дунёи нав

Зи дунё ҳар кӣ шуд лабрез, умраш бебақо гардад, Чу киштӣ пур шавад аз об, гирдоби фано гардад. Навиди васл фориғ мекунад аз нола

Ранҷидан

Зи ман ранҷидаӣ, сайёди хуши ман кӣ хоҳад шуд? Қалиди қуфли лабҳои хамӯши ман кӣ хоҳад шуд? Лаби лаъли худ аз пурсидани аҳволи ман

Меҳрубон

Маро, эй бемурувват, меҳрубон гардӣ, чӣ хоҳад шуд? Зи рӯйи марҳамат ороми ҷон гардӣ, чӣ хоҳад шуд? Ҳама шаб шамъ бо парвона саргарми сухан

Раб кист?

Ҳаҷраш оҳир кард хуррам ҷони афгори маро, Оқибат ин дард сиҳҳат дод бемори маро. Аз чаман берун нахоҳам бурд мижгони дурушт, То насозад гул

Бахт чист ва хушбахт кист

Зи бахти тираи мо тоза доғи лолаи мо, Фатила оҳ бувад дар чароғи нолаи мо. Зи баҳр косаи гирдоб пур намегардад, Чӣ гуна об

Беному нишон

Чӣ бошад, гар бигирӣ дасти чун ман нотавонеро, Барӣ ҳамчун камон дар хона беному нишонеро? Чаман монанди доғи лола дар гирдоби хун афтад, Агар

Маҳтоб

Соя аз бетобиям силӣ занад Маҳтобро, Изтиробам ҷон дарорад куштаи симобро. Мешавад хасми қавӣ аз чарбу нармӣ зердаст, Мекунад помоли худ як қатра равған

Чашми дил

Гоҳе ба чашми лутф, маҳи ман, бубин маро, Дар оташи фироқ масӯз инчунин маро. Не қосиде, ки бо ту расонад паёми ман, Не ҳамдаме,

Замини фуруши

Кӯҳ паҳлу бар Замин монад зи бори дарди мо, Чархро созад мушаббак тири оҳи сарди мо. Каҳрабо худро ниҳон созад ба зери барги коҳ,

Кулбаи Хубон

Ба сӯйи кулбаам, эй офати замона, биё! Ба ҷониби садаф, эй гавҳари ягона, биё! Ба интизории побӯсият, чу нақши кадам, Ниҳодаам сари худро бар

Лаби ёр маза мета

Эй бе лаби ту хушк даҳони пиёлаҳо, В-аз дурии ту ғарқа ба хун доғи лолаҳо. Хат нест он, ки бар рухи ҷонон дамидааст, Хубон

Нохун

Эй дил, мутеи он бути мижгонфаранг бош! Бо сокинони каъба муҳайёи ҷанг бош! Бар рӯйи мунъимон ғазаболуда кун нигоҳ, Бо ин гуруҳ нохуни шеру

ДЎСТ МЕДОРАД ДИЛАМ ҶАБРУ ҶАФОИ ДЎСТРО

Дўст медорад дилам ҷабру ҷафои дўстро, Дўсттар аз ҷону сар дарду балои дўстро. Заҳмати худ бо табиби муддаӣ хоҳам намуд, То бисозад чораи дарду

ОШЎБИ ҶОНӢ

Ошўби ҷонӣ, шўхи ҷаҳонӣ, Беэътиноӣ, номеҳрубонӣ. Гоҳам навозӣ, гоҳам гудозӣ, Гоҳе чунинӣ, гоҳе чунонӣ. Аз ту сабурӣ кардан, нигоро, Натвон, валекин ту метавонӣ. 3-ин

ГУФТАМ: БА ЧАШМ!

Ёр гуфт: аз ғайри мо пўшон назар, гуфтам: ба чашм! В-он гаҳе дуздида дар мо менигар, гуфтам: ба чашм! Гуфт: агар ёбӣ нишони номи

ҒАРИБӢ

Дил муқими кўи ҷонон асту ман ин ҷо ғариб, Чун кунад бечораи мискинтани танҳо ғариб. Орзўманди диёри хешаму ёрони хеш, Дар ҷаҳон то чанд

Орзуву ишқу умед

Зиндагӣ ранҷ дораду рохат, Зиндагӣ бебаҳотарин гуҳарест, Лек бе орзуву ишқу умед Зиндагӣ чун дарахти бесамарест.

Сабақ

Сабақ гирифт эи ӯстои зиндагӣ шогирд: —Зи баҳри он ки ҳама умр одамат хонанд — Ғами замона, ғами рӯзгору ёру диёр, Ки сарҳурӯфи алифбои

Зиндагӣ ва орзу

Зиндагӣ бе орзу ширин набуд, Зиндагиро орзу ширин намуд.

Коргар

Коргар имрӯз дар Норак манам, Лек фар до сӯи Роғунам равон, Давлат аз ман, ман азони давлатам, Ӯ маро, ман ҳастам ӯро посбон. Ман

Дил ҷаҳони орзуст

Дил намемирад… Пас аз ман ҳам намемирад дилам. Зиндаи ҷовид ӯст, Дар фазоӣ зиндагӣ хуршед ӯст, Андаруни синаи соҳибдилон Хонаи уммед ӯст.   Розгоҳи

Мағрур наям

Эй ғарра ба ин ки даҳр фармонбари туст, В-ин моҳу ситораву фалак чокари туст. Тарсам, ки туро чокари худ пиндоранд Он мурчагон, ки ризқашон

Ба осмон пардохтам ман

Ту кори Заминро накӯ сохтӣ, Ки бо осмон низ пардохтӣ?                            

Бо нидои ту

Ин хақиқат бувад, ки кураи арз Гирди хуршед бе ту ҳам мегашт, Бе ту ҳам баҳр буду дарё буд, Ҷангалу лолазору кӯҳу дашт…  

Инсон

Асрҳо боз ҷустуҷӯйкунон Рӯ ба хуршед дар сафар ҳастам. То шавад мушкилоти раҳ осон, Мекунам, ҳар чӣ ояд аз дастам. Раҳи хуршеди бахт ноҳамвор,

Гули уммеди дилҳоӣ

Бинокори ҷаҳони нав! Чаҳон бо ту сарафроз аст, Дилам, шеърам, Вуҷудам бо ту ҳамовозу ҳамроз аст, Гули уммеди дилҳоӣ, Фурӯғи чашми биноӣ. Ба истиқболи

Одам

Одами оддиям! Шунав, Одам, Баҳри бахту саодатат шабу рӯз, Ҳар чӣ омад зи дасти ман, кардам… Пир гаштам. Намехурам афсӯс, Ки ҷавонии хеш бахшидам

Қисмати осмон ба дасти мост

Шуд куҳан қиссае, ки мегуфтанд: «Қисмати хокиён ба дасти самост» Баъд аз ин фахр карда, бояд гуфт: — Қисмати осмон ба дасти мост!

Замин сайёра аст

Рӯзу шаб бедор ҳастам, Дар дилам, Шамъи ишқу орзу афрӯхта, Ҷониби сайёраҳову коинот Асрҳо шуд, ки нигоҳам дӯхта. Лек медонам, ки дар сайёрае Баҳри

Ҷустуҷу дорад дилам

Зинда кун дар сина он сӯзе, ки рафт, Дар ҷаҳон, боз овар он рӯзе, ки рафт                

Чаро чун шамъ сӯзй?

Чаро чун шамъ сӯзй? Бебақо ӯст, Ки андар оташаш маргаш ниҳон аст. Ту аз Хуршед омӯз ин ҳунарро, Ки месӯзад валекин ҷовидон аст!

Дили беқарор

Боз чун ҳар субҳдам биншастаам Рӯи санге, бар лаби Баҳри Сиёҳ. То шавад ором дил, дил бастаам Ман ба ин бахри азиму мавҷҳо…  

Ҷаҳон роз аст

Асрори азалро на ту дониву на ман.                                  

Гузашта ва оянда

Гирам падари ту буд, фозил Аз фазли падар туро чӣ ҳосил?                          

Фасли гул

Ҳама ҷо сабзу хурраму гулпӯш, Гарми ракс аст лола дар саҳро. Гарчи пирам, нарафтааст аз дил Оташи ишқу орзую вафо. Мекунад ханда бар лаби

Бигзор монад

«Сафедӣ ҳаст дар мӯи сари ту, Бикан онро!»—зи ман хоҳиш намудӣ. Чаро онро канам? Бигзор монад, — Нишон з-он дам, ки аз ту дур

Офаридам туро

Эй бут, эй сояи хаёлотам, Офаридам туро, ки дар шаби тор Шамъи роҳам шавӣ, Вале, ҳайҳот Садди роҳам шудӣ ту дар ҳар кор. Ман

Рашк бинмуда

Рашк бинмуда ман аз ҳоли лабаш пурсидам: Ки бигӯй, эй хинду Посбони шакарӣ? ё ки тороҷгари лаъли лабаш? Е ҳарду? Холи лаб фахркунон,— Гуфт:

Зӯҳраи маст

Зӯҳраи сеҳрноку мастура… То парам тезтар ба ҷониби он, Гул фиристодамаш, ниқобашро — Канда партофтам ба амри замон. Дар тааҷҷуб фитода з-ин ҷуръат, Зуҳраи
Close