Намуди Назм Архив

АҲДУ ПАЙМОНИ ШУМО

Ин ҷингар хйн гашта ҳамчун лаъли хандони шумо, Мешавам ошиқ ба он чашмони рахшони шумо. Гар шавад рухсат, бароям сайри боғи ошиқон, Ман бихоҳам

ТОҶДОРАМ

Душабешаҳр, шаҳри комгорон, Душанбешаҳр, шаҳри номдорон. Дили манн дар канори ту Ватан ёфт, Зи тору пуди ишқат пираҳан бофт. Ба чашми ман мисоли гавҳар

МУБОРАК ҶАШНИ ИСТИҚЛОЛ

Ҷаҳондонис Истиқлол, Ҷаҳонхонист Истиқлол, Ҷаҳонсозит Истиқлол. Ҷаҳонибонист Истиқлол. Зи нури поки Истиқлол Саропо мо дурахшонем. Ба раҳи худшиносиҳо Қадам мардона мемонем. Ба амри поки

ТОҶИК МАН

Тоҷдорам, тоҷдорам, тоҷикам, Аз ниёгон ёдгорам, тоҷикам. Чун Зарафшонам, чу фарҳангам равон, То бухор раҳсипор, тоҷикам. Медурахшад шамъи дониш то абад Дар замири нурборам,

ИСТИҚЛОЛ

Зиндагӣ дар ватанам озодист, Нафаси дил ба танам озодист. Мезанад болу бувад болида, Маънии ҳар суханам озодист. Ғунча-ғунча-ст ҳама вораста, Бар-барги чаманам озодист. Гулфишонист

ЭЙ ВАТАН

Тахт дорам, тоҷ дорам, эй Ватан, эй ишқ, Аз ниёгон ёдгорам, эй Ватан эй ишқ. Ба Зарафшон аст фарҳанги ту чун ҷорӣ, Сӯи фардо

ТАСВИРИ ВАТАН

Шукрона  ба номи  Тоҷикстон, Шукрона  ба хони   Тоҷикистон. Шукрона  ба оби  Тоҷикистон, Шукрона ба номи  Тоҷикистон. Эй  мулки  ягона ҷонфизоям, Бе ту набувад 

БАҲОРИЯ

Чун шуд вазон зи тарфи чаман боди навбаҳор Он дам ба дил фитод маро ёди навбаҳор. Болидааст ҷон ба тану дил ба синнам, Наздик

БАСКИ АНДАР БОҒ АЗ ҶАННАТ АСАР ДОРАД БАҲОР

Баски андар боғ аз ҷаннат асар дорад баҳор, Ҷомае ҳамчун пари тӯтӣ ба бар дорад баҳор. Дам ба дам ой инасон дар ишратободи чаман

РУБОӢ

Фасли Наврӯзу баҳору соли нав омад кунун, Гул зи гулшан, лола аз кӯҳсор меояд бурун. Эй падар, усоли моро хизмат шойиста кун, З-он ки

БАҲОР

Сайра гулзорре, ки, ё раб, дар назар дорад баҳор, Аз паси тофус доман дар камар дорад баҳор. Шабнами моро ба ҳайрат об мебояд шудан,

БАҲОРИЯ

Саҳар, ки булбули шӯрида нолае сар кард. Зи хун дида гули сурх домане тар кард. Кулоҳгӯшайи худро шикаст гул ба чаман, Банафша саҷдаи таъзимро

РАВШАНИИ КАНОР КУ?

Фасли баҳор мерасад, бодайи хушгувор ку? Бар сари раҳ нишаста гул, замзамайи ҳазор ку? Гул ба чаман кушодааст чодари чархи нилгун, Соғари айш карда

НАВБАҲОР АСТ

Навбаҳор аст, ҳаво ташна дар ин гулзор аст, Шинаву ҷоми маю соғари гул саршор аст. Чун чаман соҳиби анҷому сару гул набувад, Дидайи абр

МУҚАДАМАИ ҚАСИДА НАВРӮЗӢ

Навбаҳор омад, гулистон аз пайи нашъунамост, Ғунчахуспони чаноро ғунчайи гул муттакост . Со дарӯёнро барад аз ҷо ҳайвойи сабзааш, Сабзхаттонро насими сунбулаш кокулрабост. Нозбӯро

ЛОЛА БАР НОХУН ҚАЛАМ БИНҲОД БАҲРИ ИМТИҲОН

То қалам шуд сунбули тар дар саводи бӯстон, Лола бар нохун қалам бинҳод баҳри имтиҳон Гавҳари назме, ки шабнам баҳри гул иншон намуд, Булбул

ГУЛИ СУРХ

Соқиё, хез, ки омад ба тамошо гули сурх, Боғ шуд базму қадаҳ лолаву саҳро гули сурх. Боз шуд оташи хокистари булбул равшан, Ки барафрӯхта

БАРОИ ГУЛ ЧАМАН ОРОСТ САБЗА

Чу Хизри бӯстон бархост сабза, Барои гул чаман орост сабза, Гахе пинҳон, гаҳе пайдост сабза, Геҳе зеру гаҳе болост сабза. Магар сармояйи савдост сабза,

ЛОЛА БАРОМАД ЗИ БОҒ СУРХУ СЕФЕДУ СИЁҲ

Лола баромад зи боғ сурху сафеду сииёҳ, Марҳами дил шуд ба доғ сурхум сафеду сиёх. Бо руху холи зақан субҳ баромад чу меҳр, Он

ИЛТИҶО АЗ ДИЛСОЗОН

Илтиҷо мекунам, эй дилсозон, Шавад афсурда дили шоир агар, Дили афсурдаю пурдарди варо Ба дили сунъӣ масозед бадал. Бас дар ӯ дарду ғами кулли

ҚАРЗИ ФАРЗАНДӢ

Мард он, ки ба корзори ҳастӣ Беханҷару бесипар барояд. Беханҷару бесипар, валекин Бо ҷавҳари сад ҳунар барояд. Баҳри каму беши миллати худ Бо бешу

МАРСИЯИ ХУРШЕД

На он тақлид ин тақлид, На он хуршед ин хуршед. Зи баъди чанд милён сол мемирӣ ту, эй Хуршед! Ҷавоби он қадар дарвозаҳои субҳро

ҚАДРИ ШОИР

Рӯзе, ки ошиқон аз ҳам ҷудо шаванд, Рӯзе, ки зӯрҳо бемуттако шаванд, Рӯзе, ки одамон беошно шаванд, Бар қадри шоирон он вақт мерасанд. Шоме,

РӮДҲОИ КӮҲИСТОН

Рӯдҳо чун кӯдакони бепаноҳ Бемураббӣ ҳар куҷо сарсон буданд. Чун ятимон, чун ғарибон кӯ ба кӯ Дар талоши бахт саргардон буданд. Сар ба сангу

ТАМАННО

Тоҷикистон! Зи санги куҳсорат Чун нишона на мақбара хоҳам, Баъди маргам зи санги бисёрат Ёдгорӣ на пайкара хоҳам. Баҳри мастӣ барои ман кофист Қатраи

ҲАМДАРДИ КӮҲИСТОН

Ба хотираи Акашариф Ҷӯраев Ту мехондию мешуд об ҳар як санги кӯҳистон, Фарохо мешуду паҳно ҷаҳони танги кӯҳистон, Ту мехондию метобид андар дидаи мардум

БОНГИ ОЖИР

(Бар асари рӯйдодҳои Чили) Эй шумо бозичаҳои симу зар, Эй ҳавасбозони савдои худӣ, Бо чӣ миқдоре зи дунёи ҳама То кунун ҷӯед дунёи худӣ!?

Зиндаги чист

Мо ҳама дар чорсӯи зиндагӣ, Гоҳ гумроҳему гоҳо раҳбарем. Гоҳ бо сар медавему гаҳ ба по, Гоҳ саргардону гоҳо сарварем, Эй дили дарёи ман,

Шеърҳои ошиқӣ тоҷикӣ

Баҳоре буд, Баҳоре буду ишқе буду ёре буд, Ғурури саркашеву ифтихоре буд. Дарахтон ғарқи гул буданду баргу бор, Хуморӣ буд чашми ғунчаи бедор, Ба

Шеърҳои ошиқона тоҷикӣ

Гарчи мониқалам Рафоэлло, Хона нокарда аз ҷаҳон бигзашт, Аз арӯсаш надида оғӯше, Бас ҷавон ӯ аз ин макон бигзашт, Лек дар остони тӯю сур,

Шеъри ошиқӣ ҷудоӣ

Имшаб аз кӯчаи хаёлам боз Сояи қоматат чамон бигзашт. Бенишон буд ишқи мову ту, Сояат низ ончунон бигзашт. Лек бар решҳои куҳнаи дил Намаке

ҶУФТИ ҲАМБОЛ

Ману ту ҳар ду монандем – Ту ҳам тифли баҳорониву ман ҳам, Ту ҳам фарзанди борониву ман ҳам. Ҳамегӯянд, андар зодрӯзи мо Чу пайки

Шеърҳои ошиқӣ барои ҷавонон

Аз хато, аз ғурур, аз таъхир, Аз ҷафо, аз ғиром, аз тақсир, Аз дурӯғу фиреби домангир Ишқ ҳам пир мешавад, афсӯс, Ошиқӣ дер мешавад,

РАҲГУЗАР

Ҳамчунон к-аз каронаи шаҳре Раҳгузар бошию гузар созӣ, Бетаваққуф зи шишаи мошин Сӯи ҳар манзараш назар созӣ, Ё чунон ки ба манзили дуре Сафарӣ

Чи тавр дуруст зиндагӣ кард?

Рӯзҳо мегузаранд, Рӯзҳо аз сари мо, Аз дили мо мегузаранд Хабари лаҳзаи дидору ҷудоӣ бар лаб, Аз раҳи манзили мо мегузаранд. Ба назар Мо

Қиссаи зиндагӣ

Ба ҳар ҷое, ки ман рафтам, Ҳамеша дилкушодиву ҳамеша рӯи хандон буд. Ба ҳар ҷое, ки ман рафтам, Зи ҷӯши хандаю шодӣ на бадгӯӣ,

Ҳикмати зиндагӣ

Гарчи ҳамсояему ҳамдаврон, Ҳар кадоме ситораи дурем. Як сареву ҳазор савдое, Худсару худписанду мағрурем. Зиндагӣ бас фиребамон бидҳад, То варо боз дӯсттар дорем. То

ЁФТ ТАХТИ ЧАМАН АЗ БАХТИ ҲУМОЮН ҒУНЧА

Ёфт тахти чаман аз бахти ҳумоюн ғунча, Тоҷвар низ шуд аз толеъи маймун ғунча. Боғро чашм расидаст магар аз наргис, Ки баровард лабу медамад

ҶАВОНОН РӮЙ ДАР САҲРО НИҲОДАНД

Саҳаргоҳон, ки абри навбаҳорон Ба ишрат хайма зад бар кӯҳсорон, Бисоти кӯҳ шуд аз лола худранг, Баромад лаъли сероб аз дили санг. Ба ишрат

НАВБАҲОР ОМАДУ ШУД МАНЗИЛИ ХУРШЕД БАДАЛ

Навбаҳор омаду шуд манзили бадал, Чашмай ҳут равон шуд ба чарогоҳи ҳамал. Боғ имрӯз биҳишт асту ҷавон аст чаман, Ҳамчун ҳурони биҳиштӣ ҳама пӯшида

БИКШОД НИҚОБ АЗ РУХИ ГУЛ БОДИ БАҲОРОН

Бикшод ниқоб аз рухи гул боди баҳорон, Шуд тарфи чаман базмгаҳи бодагусорон. Шуд лоласитон гарди гул, азбаски ниҳоданд Рӯ сӯйи тамошойи чаман лолаузорон. Дар

ОМӮЗГОР

Он қаҳрамони кору дигар сафири давлат, В-он шоири ҷаҳонӣ – дастонсарои миллат. Ин баргузидаи халқ, он нозиши замона, В-он зуфунуни якто, арбоби илму санъат.

Дилбар

Ало, эй дилбари дар бехудӣ гумкардаам, боз о! Ало, эй ҳамдили дар орзу парвардаам, боз о! Мисоли сурати бахти ман аз пеши дарам бигзар,

ДУШАНБЕ

Дилам хоҳад барои ёдгорӣ Нависам дар тани деворҳоят Ду-се байте чу арзи меҳру савганд Барои ту, барои наслҳоят. Ду-се байте, ки ҷӯшад аз дили

ҒАЗАЛЕ БАРОИ ХУД

Мешавам ҳар рӯз дигар, ҳар нафас кам мешавам, Ҳар қадар худро биҷӯям, он қадар гум мешавам. Гоҳ мисли сабза мерӯям барои Офтоб, Гоҳ пинҳон

Шоира

Бӯалӣ – бихради накӯфарҷом Рози дилро ба ду забон мегуфт. В-он ҳакими нишобурӣ – Хайём Дурри маънӣ ба ду забон месуфт. Шоирон беш дузабон

Ало шодоб соҳилҳо

Ало, шодоб соҳилҳо, Ба қадри обҳои ҷорӣ мебояд расид имрӯз, Ки рӯзе хушк хоҳад шуд. Ало, зебои маҳфилҳо, Ба қадри ҳар чароғи давра мебояд

Қадди баланд

Қадди одам ба лаҳзаи мурдан Гашта гӯё зи буда норозӣ, Боз, гӯянд, қадре меёзад Дар талошу набарди ҷонбозӣ. Лаҳзаи разми зиндагию марг Одамизод бо

БАРОИ МАҲМУДИ ВОҲИД

Агар бераҳбалад бошӣ, Равон шав қад-қади дарё, Ба уқёнус рӯзе мерасӣ, эй дӯст. Агар бераҳбалад бошӣ, Ба роҳи рост роҳӣ шав, Ба кӯи дӯст

БОД ГУЛЗЕР ШУД…

Бод гулрез шуду бар сари гул жола чакид, Об дар ҷӯю зи пероҳани ҷӯ сабза дамид. Гул зи рух пардаву наргис ба чаман чашм

БАРОИ СОРБОН

Мо кӯдакем, кӯдаки нодону содаем, Бар зочаҳои дигаре мо дил ниҳодаем. Акнун ба зери осмон дар роҳи орзу Сад осмони дигаре дар худ кушодаем.

ДИЛРО КУШО БА МАН

Ҳар кас, ки бо ту бошаду бо ту нафас кашад, Бо чун туе ба бистари уммед сар ниҳад, Як лаҳзааш саодати ҷовид медиҳад, Хушбахт

Давраи кудакӣ

Боз мехоҳам, ки аз нав кӯдаки нодон шавам, Боз мехоҳам, ки аз нав кӯдаки гирён шавам. Бар сари зонуи модар боз биншинам даме, Гиряму

Дафтари хотира

Даштҳо пурсукуту холиянд, Рӯдҳо бехурӯшу камобанд. Монда урён дарахтҳои сабз, Аз хазон рангзарду нотобанд. Ғаллазорон тиҳӣ шуданд аз файз, Ҳамчунон хонаҳои баъд аз тӯй:

МОҲИИ ТИЛЛО

Оби Ому як замон мерехт дар баҳри Хазар, Як замон аз назди ҳавлии ту мекардам гузар. Ман ҷавони сода будам, Бо ту ман дил

Духтарони Душанбе

Хонаҳои баланду шаҳроро, Шаҳри зебою кӯчаю гулгашт… Дар ҳамин кӯчаҳои пурғавғо Ошиқию ҷавониям бигзашт. Ҳар ғурубе нигори атласпӯш, Як гул аз боғи хеш меовард.

ҶАВОНӢ РАФТ

Маро дар кӯчаҳои шаҳр бинӣ Гаҳе сархам, гаҳе шӯридахотир. Маро гаҳ шӯху гаҳ бадқаҳр бинӣ, Гаҳе розӣ, гаҳе қаҳрӣ зи тақдир. Ғами ту куҳна

БУЛБУЛОНЕ, КИ ДАР МАВСИМИ ГУЛ ХОМӯШЕМ

Дӯстон, вақти гул он беҳ,ки ба ишрат кӯшем, Сухани пири муғон аст ба ҷон, май нӯшем. Нест дар кас караму вақти тараб мегузарад, Чора

Мардон

Онҳо, ки замини модаронро Чун хокшинос мешиносанд, Андоза кунанд бо қадамҳо Ҳар роҳи варову сар набозанд. Бояст шинохт ин заминро, Чун пайкари захмноки одам.

Марди чист

Ҳар он к-ӯ мард буду заҳрае дошт Ба майдон омаду майдонталаб буд. Ҳамеша бесилоҳ, аммо батадбир Баору нангу боному насаб буд. Ҳар он к-ӯ

ЗАНГӮЛА

Дӯстон рафтанд ҳар сӯ дар талоши зиндагӣ, Аз барои ризқи пошида ба ҳар самти ҷаҳон. Он яке ошиқ шуду рафт аз қафои духтаре, Дигаре

ЁДИ ЗОДГОҲ

Арчаҳои сабз – қадди хоҳарам, Сабзаҳояш – хатти сабзи додарам. Кӯчаҳои тангу беному рақам – Роҳҳои саргузашти модарам. Кӯчаҳоро номи зебо додаанд, Хонаҳоро зебу

ҶАШНИ ҲАЖДАҲСОЛАГӢ

Шеър барои зодруз Кӣ аз модар ду бор таваллуд шудааст? Кӣ ду бор кӯдак будааст? Кӣ ду бор ба ҳаждаҳ даромадааст? Нестӣ нахли дубар,

ДОСТОНИ ДАСТҲО

Ҷӯяҳо монанди чини рӯи деҳқон, Пунбаи бишкуфта ранги мӯи деҳқон, Пунба хандон, домани саҳро шукуфон, Чун дили поку ҳақиқатҷӯи деҳқон. Куртаи алвон ба қадди

Хок

Ҳар чӣ арзон бошад, онро дар масал «Мисли хок арзон» бигӯянд одамон. Хок бисёр аз тамоми ганҷҳо, Ганҷҳое, ки дар ӯ бошад ниҳон. Чун

РОҲИ ҚУЛЛАҲО

Ҳар кӣ хоҳад бар баландиҳо барояд босубот, Ҳар касе хоҳад гузорад по ба тори қуллаҳо, Дар раҳи пурпечухам сӯи фарозиҳои кӯҳ Мекунад таъзим доим,

ДЕҲҚОНИ ХОКПОШ

Ба омоче, ки мероси худоист, Замини бандагиро карда шудгор, Гузашт ӯ сарҳади бечорагиро, Ба бахту бо замин шуд ҷовидон ёр. Зи даст омочро ҳаргиз

СУРУДИ ИФТИХОР

Ба рӯи ин замини беканора На шахси аввалин, на охиринам. Шуои моҳро аз чоҳ ёбам, Гули хуршедро аз хок чинам. Ба марги дӯстон гирям

ЗИ КӯЙ ЁР МЕОЯД НАСИМИ НАРВӯЗӣ

Зи кӯй ёр меояд насими боди наврӯзӣ, Аз ин бод ар мадад хоҳӣ чароғи дил барафрӯзӣ, Чу гул гар хурдае дорӣ, худоро, сарфи ишрат

ХАБАРИ ГУЛ

Овард ба мо булбули ошиқ хабари гул: Ҷуз булбули гулдӯст кӣ донад хатари гул? Ҳарчанд ки дар гул ҳама хубиву хушӣ аст, Бу мул

БАҲОРИ КӮҲИСТОН

Лола – раққосаи машъалдоре, Бойчечак – шафақи субҳона. Сабзаҳо – кокули нобофтае, Мезанад бод ба нармӣ шона. Кӯҳ монанди манор аст баланд, Ҳама дам

ДУХТАРИ РУС (РУСТОӢ)

Нарафтӣ ҷанг мисли духтари рус, Набастӣ захмҳои аскаронро. Накардӣ сила бо дастони нармат Сари аз тир маҷрӯҳи ҷавонро. Валекин андаруни номаи худ Фиристодӣ ба