Намуди Назм Архив

ШУД КУҲАН

Шуд куҳан ҷоми Ҷам! Ҳазор-ҳазор Бар лаби он расондааст лабаш. Қадаҳе нав бибояду маи нав,— Асри навро чунин бувад талабаш…

ДАВРУ ҲИКМАТ

Шунидам, ки хакиме дӯстонашро Чунин гуфтаст дар пирӣ: — Азизонам, Шинои бахри дониш карда, акнун хуб медонам Ки ман чизе намедонам… Шунида ҳикматашро дӯстони

МАРДУМИ ЭҶОДГАР

Бо муҳаббат зебу зиннат медиҳанд, Зиндагиро мардуми эчодгар. Ҳар яке масти шароби зиндагӣ, Ғӯтавар дар баҳри пурҷӯши ҳунар. Нақши гардунро ба дафтар мекашанд Назди

ДИЛЕ НЕ…

Табибам гуфт, ки дилро нигаҳ дор, Аз ин пас бори вазнине набардор! Табибо, гуфтамаш, меранҷам аз ту, Агар ин ҳарфро гӯӣ батакрор. Ба бори

ВАҚТ

Вақт тиллост! Лек агар тилло Гум шавад, боз мешавад пайдо. Нест мумкин ба даст овардан Вақти аздастрафтаро асло!

ҚОНУНИ ҲАЁТ

Кае намепурсадаш: «Чӣ овардӣ?» Чун ба дунё кадам ниҳад фарде. «Ӯ чӣ мондаст аз худаш?»— пурсанд, Чун ниҳад пой дар лаҳад фарде. * *

ЗИНДА ВА МУРДА

Зинда он кас, ки мурда бошад ҳам Зиндагӣ баҳравар зи ҳиммати ӯст. Мурда бишмор зиндаеро, к-ӯ Зиндагиро на душман асту на дӯст…

КӮҲИ ХОРО

Кӯҳи хорое, ки хуршеди саҳар Мекунад бо меҳр онро гулбасар, Ифтихори мо бувад! Ҳаргиз матарс Даҳшатовар гарчи тобад дар назар Ганҷи моро посбонӣ мекунад,

ЗИҲӢ ОДАМИРО!

Зи гаҳвора то раъду барқи ҳаёт Раҳе пур зи хурду калон мавҷҳост, Бувад номашон мушкилот. Зиҳӣ одамиро, ки мушкилкушост!

БА КӮҲКАН

Хамд мехонаму сипос туро, Эй дари ганҷҳо кушоянда! Дидаам дар нигоҳи ту рахшон Зарраҳо аз фурӯғи оянда.

ИМРӮЗ ВА ФАРДО

Номам инсон асту касбам коргар, Мешавад андар кафи ман хок зар. Хизмати имрӯзро орам ба ҷо, То шавад фардои ман фархундатар!

ЗИНДАГӢ

Зиндагӣ чорӣ бувад хамчун об, Нашавад сокиту ором даме. Тирабахтӣ, ки ба ғафлат мондӣ, Бахтёрӣ, ки ба он ҳамқадамӣ!

ШОЯД…

Шояд ин ҳақ бувад, надорам шак, Ки Замин модар, Осмон падар аст. Лек тақдири Осмону Замин Дар кафи деҳқону коргар аст.

АМРИ ТАЪРИХ

Рӯзу шаб асри навам бедор аст, Камсухан, серталаб, пуркор аст. Умр — кутоҳтар аз нози бутон, Орзу — ҳеҷ надорад поён. Вақт — кам!

КОРГАР

Коргар имрӯз дар Норак манам, Лек фар до сӯи Роғунам равон, Давлат аз ман, ман азони давлатам, Ӯ маро, ман ҳастам ӯро посбон. Ман

ЗИНДАГӢ ВА ОРЗУ

Зиндагӣ бе орзу ширин набуд, Зиндагиро орзу ширин намуд.

САБАҚ

Сабақ гирифт эи ӯстои зиндагӣ шогирд: —Зи баҳри он ки ҳама умр одамат хонанд — Ғами замона, ғами рӯзгору ёру диёр, Ки сарҳурӯфи алифбои

ОРЗУВУ ИШҚУ УМЕД

Зиндагӣ ранҷ дораду рохат, Зиндагӣ бебаҳотарин гуҳарест, Лек бе орзуву ишқу умед Зиндагӣ чун дарахти бесамарест.

ДИЛ ЧАҲОНИ ОРЗУСТ

Дил намемирад… Пас аз ман ҳам намемирад дилам. Зиндаи ҷовид ӯст, Дар фазоӣ зиндагӣ хуршед ӯст, Андаруни синаи соҳибдилон Хонаи уммед ӯст. Розгоҳи дилбарӯу

МАҒРУР НАЯМ

Эй ғарра ба ин ки даҳр фармонбари туст, В-ин моҳу ситораву фалак чокари туст. Тарсам, ки туро чокари худ пиндоранд Он мурчагон, ки ризқашон

БО НИДОИ ТУ

Ин хақиқат бувад, ки кураи арз Гирди хуршед бе ту ҳам мегашт, Бе ту ҳам баҳр буду дарё буд, Ҷангалу лолазору кӯҳу дашт… Лек

БА ОСМОН ПАРДОХТАМ МАН

Ту кори Заминро накӯ сохтӣ, Ки бо осмон низ пардохтӣ? Саъдӣ Бале, бо осмон пардохтам ман, Фалак аз ҷуръатам гардид ҳайрон! Маро дар ин

ИНСОН

Асрҳо боз ҷустуҷӯйкунон Рӯ ба хуршед дар сафар ҳастам. То шавад мушкилоти раҳ осон, Мекунам, ҳар чӣ ояд аз дастам. Раҳи хуршеди бахт ноҳамвор,

КИСМАТИ ОСМОН БА ДАСТИ МОСТ

Шуд куҳан қиссае, ки мегуфтанд: «Қисмати хокиён ба дасти самост» Баъд аз ин фахр карда, бояд гуфт: — Қисмати осмон ба дасти мост!

ОДАМ…

Одами оддиям! Шунав, Одам, Баҳри бахту саодатат шабу рӯз, Ҳар чӣ омад зи дасти ман, кардам… Пир гаштам. Намехурам афсӯс, Ки ҷавонии хеш бахшидам

ГУЛИ УММЕДИ ДИЛҲОЙ

Бинокори ҷаҳони нав! Чаҳон бо ту сарафроз аст, Дилам, шеърам, вуҷудам бо ту ҳамовозу ҳамроз аст, Гули уммеди дилҳоӣ, Фурӯғи чашми биноӣ. Ба истиқболи

ҶУСТУЧӮ ДОРАД ДИЛАМ

Зинда кун дар сина он сӯзе, ки рафт, Дар ҷаҳон, боз овар он рӯзе, ки рафт Иқбол Амр кардӣ: «Зинда кун сӯзе, ки рафт,

ЧАРО ЧУН ШАМЪ СӮЗЙ?

Чаро чун шамъ сӯзй? Бебақо ӯст, Ки андар оташаш маргаш ниҳон аст. Ту аз Хуршед омӯз ин ҳунарро, Ки месӯзад валекин ҷовидон аст!

ҶАҲОН РОЗ АСТ

Асрори азалро на ту дониву на ман. Умари Хайём Манам инсону фарзанди замонам, Ҷаҳон роз асту ман кашшофи онам, Агар ин кор аз дастам

ГУЗАШТА ВА ОЯНДА

Гирам падари ту буд, фозил Аз фазли падар туро чӣ ҳосил? Саъдй Оре, чу қадам ба пеш монам, Созам ба қафо назар гаҳе ман,

БИГЗОР МОНАД

«Сафедӣ ҳаст дар мӯи сари ту, Бикан онро!»—зи ман хоҳиш намудӣ. Чаро онро канам? Бигзор монад, — Нишон з-он дам, ки аз ту дур

ФАСЛИ ГУЛ

Ҳама ҷо сабзу хурраму гулпӯш, Гарми ракс аст лола дар саҳро. Гарчи пирам, нарафтааст аз дил Оташи ишқу орзую вафо. Мекунад ханда бар лаби

ОФАРИДАМ ТУРО

Эй бут, эй сояи хаёлотам, Офаридам туро, ки дар шаби тор Шамъи роҳам шавӣ, Вале, ҳайҳот Садди роҳам шудӣ ту дар ҳар кор. Ман

ЗӮҲРАИ МАСТ

Зӯҳраи сеҳрноку мастура… То парам тезтар ба ҷониби он, Гул фиристодамаш, ниқобашро — Канда партофтам ба амри замон. Дар тааҷҷуб фитода з-ин ҷуръат, Зуҳраи

РАШК БИНМУДА…

Рашк бинмуда ман аз ҳоли лабаш пурсидам: Ки бигӯй, эй хинду Посбони шакарӣ? Ё ки тороҷгари лаъли лабаш? Е ҳарду? Холи лаб фахркунон,— Гуфт:

ГУЛИ МАГНОЛИЯ

Ба вақти хайрухуш дар соҳили баҳр Гули магнолия дода ба дастам, Табассум карда, рафтӣ. Он чӣ сир буд, Ки бо як ишваат додӣ шикастам,

ИШҚУ АМАЛ

Фасли хуби баҳор, Соҳили Вахш, Сабзаю лола буду боди саҳар… Менишастем ҳар ду дар гулзор Бе маю бе пиёлаю соғар. Масти дидори якдигар гашта

БИШНАВ ЧӢ МЕГУЯМ ТУРО

Сабр кун, Бишнав чӣ мегуям туро, Ин қадар беҳуда ашкатро марез. Рафта будам дар сафар, боз омадам, Хат накардам гар, сабаб дорад, азиз. Хат

ШИРИН, ШИРИН

(Суруд) Ширин, ширин, Ширинтарӣ аз ҷони ширин. Ширин, ширин, Ширинакам ба паҳлуям шин. Ба дил ҷо шав, ки ғам аз дил барояд, Табассум кун,

РУХИ ХУБИ ТУРО

Додаанд оро рухи хуби туро: Бахти хуш, Сидқу вафо, Шарму ҳаё!

УМЕДИ ФАРДО

Ҳар кас нарасад ба қадри имрӯз, Асло накунад умеди фардо…

ГУЛИ СУРХ…

Гули сурхе, ки ҳамранги рухи туст, Тамошо кун, ниҳолаш бар лаби ҷӯст Ниҳолашро дар он ҷо ман шинондам, Зи ҳар гул бештар медорамаш дӯст.

МАҶНУН БИСОЗАД МАРО…

Азизам! Табиат туро Аз он дилбарӯ дилрабо офарид, Ки Маҷнун бисозад маро. Бароям туро офарид. Вале чун нигоҳаш ба рӯят фитод Ба якбора ҳушаш

ҶАҲОНИ МОВУ ТУ

Ҷаҳони мову ту аз ҳар ҷаҳон беҳ, Замони мову ту ,аз ҳар замон беҳ, Барон халқи кишвар ҳар чӣ хуб аст, Барои мову ту,

ДАР ДИДААТ ҶӮЯМ ПАНОҲ

Агар бигзаштааст аз ман гуноҳе, Бибахшоям, азизам, бо нигоҳе, Факат дар назди ту хастам гунахгор, Факат дар дидаат чуям панохе,

НАМЕПУРСӢ…

Миёни ҳар ду абрӯи ту ҳол аст. Ба наздат омадан амри маҳол аст. Намеоӣ ба наздам гоҳ-гоҳе, Намепурсӣ, ки шоир дар чӣ ҳол аст.

ТИЛИСМИ ЗИНДАГОНӢ

Тилисми зиндагониро шикастам. Аз ин нангинқафас як умр растам. Ман акнун мурғи озоди замонам, Лаҷоми зиндагониям ба дастам.  

ТУРО МЕПАРАСТАМ

На бутро мепарастам, не худоро, Туро танҳо, азизам, мепарастам. Ба уммеде ба кӯят сар ниҳодам, Дилам бигзошта бар рӯи дастам. Бигир аз дастам онро,

ТУРО ДОДУ НАКӮ ДОД

Табиат қадди барноро ба ту дод, н о чашми шӯху шаҳлоро ба ту дод, Лаби гулгун, рӯхи зебо ба ту дод, Ба ман танҳо

ЧАШМҲОИ ТУ…

Чашмҳоят сиёҳу зебоянд, Мисли ҳусни ту оламороянд, Аз нигоҳат аён, ки чашмонат Чашм не, нури чашми дунёянд. Метавон дид бо чунин чашмон Ин чаҳонро

ОТАШИ ИШҚ

Ба гумонам, ки ҷадди ман Зардушт, На ба ҳар оташе садоқат дошт, Оташи ишқро парастиш кард К-у ба дил нури зиндагӣ мекошт!   Шояд

Барорад аз чаман гулро хазон

Барорад аз чаман гулро хазон оҳиста-оҳиста, Кашад хор интиқом аз бӯстон оҳиста-оҳиста. Чу шамъ аз фикри рӯяш рафта-рафта об гардидам, Фитод ин оташам дар

Шеъри омад омади баҳор

Омад баҳору бар кафи соқӣ пиёла ку? Бар саҳни бӯстон гулу бар дашт лола ку? Гул кард ғунчаи қафас аз ҷӯши навбаҳор, Эй мурғи

Аломати Қиёмат

Зи дастам мекашад доман баҳорафшон гиребоне, Чаманпарвоз, раъноҷилва, пироҳангулистоне. Қади ҳангома чун шамъе, рухи парвонамаҳтобе, Ки дар боғи Ирам базме, биҳиштоин шабистоне… Мурассаътаркаше, чобуксаворе,

Хазони умри ману ту

Шуд мавсими хазон, ба гулу ғӯнча ноз ку? Бо ҷабҳаи шикастаи булбул ниёз ку? Дасти тиҳӣ чу сабза барорад зи хона сар, Озодаро чу

Рафтиву рафт бар бод пушту паноҳ

Шабҳо бувад чароғам аз дуди оҳ бе ту, Чун шамъи кушта, дорам рӯзи сиёҳ бе ту. Авроди субҳу шомам бошад дуои ҷонат, Медробам осмон

Соли нав Табрик!

Гӯши дил бодо Шуморо бар садои зиндагӣ, Чашми дил равшан бимонад аз зиёи зиндагӣ. То хирад бошад Шуморо раҳнамоӣ зиндагӣ, Бар Шум обо ин таманно

Ҳар шаб чу шамъ дорам сӯзу гудоз

Ҳар шаб чу шамъ дорам сӯзу гудоз бе ту, Чун кокулат намояд шабҳо дароз бе ту. Мардам ниҳода носур бар захми синаи ман, Бемориям

Абру камон

Маҷлисафрӯзии рухсораи некӯят ку? Кокулафшонии он қомати дилҷуят ку? Тойири новаки мижгони ту паррехта шуд, Қодирандоз камондории абрӯят ку?… Ду ҷаҳон буд шаҳиди нигаҳи

Пойи хоббурда

Хома мепечад ба худ аз зулфи чун занҷири ӯ Мекашад шармандагӣ наққош аз тасвири ӯ. Ханҷари ошиққушӣ дорад ниҳон дар остин, Бӯйи хуни Кӯҳкан

Бевафо ёр

Эй дил, чу булбул аз пайи он бевафо марав! Аз дасти мо парида чу ранги ҳино марав!… Дар базми гулрухон сабукӣ санги тафриқаст, Эй

Гадои муфлис

Ба хоқ афтода гарди сурмаи чашми сиёҳат ман, Ба хун ғалтида сайди бисмили теғи нигоҳат ман… Ба гулшан бандаи озоди сарви қоматат қумрӣ, Ғуломи

Баҳор омад гулистонро тамошо кун

Шабе, эй шамъ, дар оғуши мо ҷо метавон кардан, Чу гул дар гулшани мо синаро во метавон кардан. Чаро як раҳ назар бар ҳолам,

Фарзанди ноқобил

Аз мураббӣ баски рам хӯрда дили бадхӯи ман, Муттако море бувад хуспида дар паҳлуи ман. Мекунад фарзанди ноқобил падарро мунфаъил, Гиря аз беҳосилӣ по

Худою Худованд

Худро чу соя дар таҳи девор ҷо макун! Дилро чароғи гӯшаи мотамсаро макун! Паҳлу бар остонаи навдавлатон манеҳ, Аз ноҳуни паланг ба худ муттако

Ҳавои кӯчагардӣ нест фарзанди маро

Агар як дам шавад холӣ зи мавҷи май сабӯи ман, Нафас ҳалкаҳои дом печад бар гулӯи ман. Ҳавои кӯчагардӣ нест фарзанди маро бар сар,

Лолазор

Куҷо рафтӣ зи оғӯши тамошо, эй нигори ман? Нигаҳ фаввораи хун шуд ба чашми интизори ман! Ба ҳолам ҳар кӣ андозад назар, хомӯш мегардад,

Шеър барои дӯст

Аз риёзат нафсро кардам кабоби хештан, Шергирам кард соқӣ аз шароби хештан. Орзуи субҳ хамчун шамъ чашмамро гудохт, Сӯхтам дар интизори офтоби хештан. Беқарори

Нашъаи май оқибат девонагӣ ёд оварад,

Аз дили зорам нафас маъюс меояд бурун, Бӯйи шамъи кушта з-ин фонус меояд бурун. Дар гулистоне, ки гардад гулруҳи ман ҷилвагар. Сабзааш ҳамчун пари

Меҳри гиёҳи

Ба даври моҳи рухсорат дучандон гашт оҳи ман, Шуд охир донаи холи лабат меҳри гиёҳи ман. Маро тоқи ду абрӯйи ту меҳроби дуо бошад,

Маҷнун кист?

Чашм то пӯшидаам аз орзуи хештан, Бастаам чун ғунчаи гул дар ба рӯи хештан. Дидаам то печутоби косаи гирдобро, Мебарам холӣ аз ин дарё

Тоза кардани руй

Тоза месозам зи барқи нола доғи хештам, Мекунам равшан ба оҳи дил чароғи хештан. То ба кай, эй лола, доман мезанӣ бар оташам? Рӯзгоре
Close