Шеър Архив

Бо нидои ту

Ин хақиқат бувад, ки кураи арз Гирди хуршед бе ту ҳам мегашт, Бе ту ҳам баҳр буду дарё буд, Ҷангалу лолазору кӯҳу дашт…  

Гули уммеди дилҳоӣ

Бинокори ҷаҳони нав! Чаҳон бо ту сарафроз аст, Дилам, шеърам, Вуҷудам бо ту ҳамовозу ҳамроз аст, Гули уммеди дилҳоӣ, Фурӯғи чашми биноӣ. Ба истиқболи

Дили беқарор

Боз чун ҳар субҳдам биншастаам Рӯи санге, бар лаби Баҳри Сиёҳ. То шавад ором дил, дил бастаам Ман ба ин бахри азиму мавҷҳо…  

Дилам самбуса мехохад

Дилам самбуса мехохад ва хам як бӯса мехоҳад. Дилам як бӯсаи ширинлаби бе ғусса мехоҳад Зи як самбӯса рухсореву ҳам ҷуса мехоҳад. Дили ман

ОФАРИН

Эҳдо ба хунёгари мумтоз Давламанди Хол Аз суруди роғи ту навбаҳор Мерасад дар боғу роғи кӯҳсор. Аз навоят бишкуфад гулҳо қатор, Офаринат бод, Давлатманди

МОДАР

Модарам, олиҳаи покии ишқ, Бо дили покиза покам зодаӣ. Аз вуҷуди поки худ чун меҳри пок Шири поки модариям додаӣ. Покият аз пушти поки

ХУШДОМАН

Дидори Шумо ҳамеша гарму ширин, Гуфтори Шумо ҳамеша нарму ширин. Дилсӯзи манеду меҳрубони дерин, Хушдомани хушзабони ман, хуш бошед! Ҳастии Шумо ба хона орад

СИПОСНОМА

Модарам, эй модари ҷонпарварам, Пеши поят сар ниҳам, эй сарварам! Кӯдакам ман дар нигоҳат то ҳанӯз, Мегузорӣ дасти шавқат бар сарам. Дӯст медорам туро,

МАВЛУДИ ШЕЪР

Сӯзи дили ошуфтаам Сӯзони сӯзон мешавад. Дар дида рози хуфтаам Ногаҳ фурӯзон мешавад. Дар синаи хуншори ман Саршор мегардад алам. Дар дафтари ашъори ман

Чистон кистон ?

Почоҳош дар боло, Калоҳош дар боло?

Кепка

Дидам да бозор кепка, Вай манба тофт калонча, Пушидам ки вай манба майдача кепкача, Гуфтам ки холачон манба ин кепка майдача.

Чуҷача

Мебинам да пешам чуҷача, Мебинам вай зарча! Гирифтам дар дастам, Вай гурехт ранги мошинча

Дар барои Шаҳринав

Шаҳринави нас, Тилоҷони ман! Ман туро нағз мебинам, Ман туро ҳар руз мебинам.

Суманак

Суманаки нав, ҳаловати ҷон, Меояд аз ту, Буи баҳорон, Шабҳо нишаста, Хурсанду хушвол, Модарам туро, Мепазад ҳарсол,

Ман

Ман дастакони кӯдакро дӯст дорам, Зеро то даст бар сари олам бизанад, Даст бар сари худ мезанад. Ба самимияти як ғунчаи гул, Ба самимияти

Ин ду-се

Ин ду-се тан, ки соҳиби мизанд, Чизнодидагони ночизанд. Гар биёянд бар сари давлат, Бар сари давлат об мерезанд. Кай ҷон ба ҷонон мерасад, Гул

Ин дарё

Ин дарё на он дарёст, Ҷигари обгаштаи мост, Ки ҷорист. Кадом биёбонаш мебалъад? – Пайдо нест. Ҳамсояҳо бесояанд, Ҳампояҳо бепояанд. Розӣ набошӣ гар зи

Куҷост

Куҷост он камонкаше, Куҷост тири орашӣ, Ки мову ту ба ҳам расем, Худойро, чӣ бекасем… Ман маҷрои рӯдҳоро дигар кардам, Аммо хулқи халқи худро?…

Зи фанди

Зи фанди чанд нобобе Замон шуд чархи дӯлобӣ. Раҳи фардо намебинӣ, Раҳи хона намеёбӣ. Рафтам суроғи ошиқон Дар кӯчабоғи ошиқон, Дидам шукуфта ранг-ранг Як

Шароре

Шароре нест дар хокистари ман. Зи ҳусни ту ба ҷуз ҳузне намонда Даруни синаи хушбовари ман. Яке аз дасти пулдорон бимирад, Яке дар зери

Агарчанде

Агарчанде ки будӣ ҷони ширин, Маро аз ҷони ширин сер кардӣ. Бародарҷон, ба рӯ обат намонда, Ба ҷону дил табу тобат намонда. Чунон дар

Вале

Вале ишқат ба номи ман бимонад. Ниёзе мар маро бар тарҷумон нест, Аёнро ҳоҷате андар баён нест. Агар ман ҳамзабони ин ҷаҳонам, Зи ман

Илоҳӣ

Илоҳӣ байни мо ҳоил набошад, Ба қасди мо касе моил набошад. Дар он соат, ки ду бедил нишинем, Миёни мо ба ғайри дил набошад.

Маро

Маро намехарад касе, маро намебарад касе, Чӣ ҳол дорам, эй худо, чӣ ҳол дорам, эй худо. Аз дасти инқилоб куҷо метавон гурехт? Аз дасти

Ин хок

Ин хок агар хоки бузургон бошад, Тарсам, ки маро ба синааш напзирад. Эй ишқ, рӯ ба рӯи ту мардона будаам, Қадри маро надонӣ агар,

Роҳи умр

Гаҳ дар ғами ҷон, гаҳ дар ғами нон, Доғ аз паи доғ, зарб аз паи зарб. Гоҳ аз паи ин, гоҳ аз паи он

Зиндаги

Роҳат зиндагӣ созанд Ва аз ман гар сазоворам, Ба некӣ ёд бинмоянд…

Дебоча барои китоби

Китобе доштам з-ин пеш номаш Китобе, ки ба каф доред, номаш Ман ин ду хонаи чашму диламро барои ҷумлаи бехонагон тақдим медорам, ки дар

«Хонаи чашм»,

Падар ба сӯи Машриқ, модар ба сӯи Мағриб. Писар ба сӯи Ҷануб, духтар ба сӯи Шимол… Чӣ аз ишқи олӣ монд? Як дудаи холӣ

«Хонаи дил»

Хулосаи соли 1989 ва солҳои баъд Агар танз аст ё ҳаққаст, беш аз ин намегӯям: Бинозам соли пурҳарфӣ ба ҷои соли пурзарфӣ…

Ба дӯстони хасакӣ

Донам ҳамаро: намакҳаромеду дурушт, Дар бӯтаятон на рушд дореду на мушт Санги бағали кӯҳ маро шоир кард, Санги бағали шумо маро хоҳад кушт…

Самарқанд

Ба хонаи худ меравам меҳмонвор, Аз хонаи худ меравам меҳмонвор. Вале намедонам, ки чаро? Чаро?? Чаро??? Гаҳвораи ман шуда маро меҳмонсаро…

Шоҳасар

Аз тамоми навиштаҳои башар, Ки нависандааш худодод аст, Беҳтарин сафҳае, ки ман хондам, Сафҳаи рӯи одамизод аст.

Катибае барои санги мазори устод Ҷалол Икромӣ

Зи бас буданд ҳамдӯшу ҳамоғӯш, Ба сар бурданд умре бо дили пок, Саодатбоную Икромӣ ин ҷо Ҳамоғӯшанд низ андар дили хок. Дуое, саҷдае, зикре,

Дар санги гӯрҳо

Замин – модар! Барои мушти хокат Фидо кардам дилу ҷону сарамро. Агар ту модарӣ, баҳри худо гӯй, Чаро аз ман рабудӣ модарамро??? Ду-се дам

Бирасад кош ҳақ ба ҳақдоро!

Муродуллоҳи Шерализода Падари меҳрубону ғамхоро, Кӣ хурад баъди ту ғами моро? Рафтӣ аз дасти ноҷавонмардон, Мондӣ бар мо азоби дунёро. Тири ноҳақ заданд бар

Модаро

Модаро, даҳ кӯдак аз ту ёдгорем, Аз туву аз шири покат қарздорем. Рӯзе гар аз осмон ахтар бигирем, Чун чароғе бар сари гӯрат биёрем.

Чи шуд

Чи шуд, эй ҷону эй ҷонони модар, Ба дарду доғат аз ҷон сер кардӣ. Начида як гуле аз боғи дунё, Ҷавон рафтию моро пир

Ҷаҳоно

Ҷаҳоно, ормонам кам шикастӣ, Ниҳоли қоматам дарҳам шикастӣ. Асои пирӣ будам баҳри модар, Асои модарамро ҳам шикастӣ.

Ту моро

Ту моро комрон кардӣ, падарҷон, Қатори одамон кардӣ падарҷон. Ту дар зери заминӣ, лек бар мо Заминро осмон кардӣ, падарҷон.

Ҳар кас

Ҳар кас, ки садои нолаам таъна занад, Дар чанбарае чу ман фитад, нола кунад. Аввал ӯ устухони одам буд, Нолаи ӯ аз ин сабаб

Дар болор

Мард он ки барои ҳастии халқ Бо бешу ками ҷаҳон ситезад. Он ҷо, ки бирехт хуни нофаш, Бояст ки хуни дил бирезад…

Дар асо ва чигасҳо

Ниҳолеро, ки биншондӣ, расо шуд, Аз ӯ як шох баҳрат иттико шуд. Онҳо, ки буванд муттакои ҳама кас, Рӯзе нигарӣ, шаванд муҳтоҷи чигас. Як

Дар девори театр

Ҳама артист андар зиндагонӣ Ба сад оҳанг санъат менамояд. Яке бозикунон дар саҳна мирад, Яке мирад, сипас бар саҳна ояд. Яке аз саҳна боре

Шеъри ман

Шеъри ман бо ин ҳама нуқсу камол Гар зи шеъри дигарон ёд оварад, Маъние гар иқтибос аз дигарест, Ё чунон ки қатра бар Уммон

Дар китоби худ

Бар яке аз ҳафт пушти хештан. Дар санги мазори падарам Падарам, рафтӣ чу ту бар дили хок, Дар дили ман ғаму андӯҳи ту монд.

Дар девори мақбараи Рӯдакӣ дар Панҷрӯд

Шеърҳоят то нашуд гум, мо туро кай ёфтем, Кай ба қадри ту расидему туро дарёфтем? Зиндаатро устухон кардем то рафтӣ ба хок, Боз сутхони

Дар қоимаи ҳайкали Рӯдакӣ

Ба тобут аст роҳ аз гоҳвора. Ба рағми дигарон з-ин раҳ ҳазар кун. Ҳалолат бод, шири поки модар, Зи гаҳвора ба ҷовидон сафар кун.

Дар гаҳвора

Устухон бисёр дар зери замин – Устухони пайкарони одамин. Аз миёни хирмани сутхони хушк Ҳар кадомеро чу мекарданд даст, Устухоне нола зад, фарёд зад,

Роҳи умр

Гаҳ дар ғами ҷон, гаҳ дар ғами нон, Доғ аз паи доғ, зарб аз паи зарб. Гоҳ аз паи ин, гоҳ аз паи он

Самарқанд

Ба хонаи худ меравам меҳмонвор, Аз хонаи худ меравам меҳмонвор. Вале намедонам, ки чаро? Чаро?? Чаро??? Гаҳвораи ман шуда маро меҳмонсаро Гулрухсор ва Яхч

Шоҳасар

Аз тамоми навиштаҳои башар, Ки нависандааш худодод аст, Беҳтарин сафҳае, ки ман хондам, Сафҳаи рӯи одамизод аст.

Дар девони Рӯдакӣ ба ҷои бисёрнуқтаҳо

Ту ҳоло кӯдакӣ, тифлӣ, биосой, Дигарҳо баҳри ту андар талошанд. Бимак пистон, забони модар омӯз, Ки донишгоҳҳо қодир набошанд. Кӣ гуфт зи гоҳвора то

Дар минбар

Эй шумо, ки нотиқони минбаред, Аз Сисерон1 ҳам шумо нотиқтаред. Иқтибос аз дигарон бишнидаем, Иқтибос аз ақли худ ҳам оваред! Дастро бардошта сӯи само

Кандагиҳои

Кандагиҳои замон дар нутқи пайвасти шумост, Ҳақ ба дасти мост, аммо муҳр дар дасти шумост. Ман, ки имрӯз ошиқи ошуфтарӯзи Лолаам, Гарчи пирам, мисли

Он қадар

Он қадар ҷон мафишон, то тани беҷон нашавӣ, Он қадар сар мафикан, то сари сарсон нашавӣ. Эй азизон, туҳмати ноҳақ навиштан хуб нест, Одами

Чу барги

Чу барги коҳ гаштам аз ғамат коҳида-коҳида, Заволи хештан дидам, туро нодида-нодида. Чун туро бинам, ҷаҳон дар дидаам дигар шавад, Хас гули хуррам намояд,

Рӯзи

Ғанӣ андар канори дилбарон зист. Чу рӯзат пур шавад аз бахши қисмат Ба рӯзи дигарон кай метавон зист!? Гули ман, бе ту дил ғамнок

Манам

Манам он халқ, ки аз номи ман одам шудаӣ, Гунаҳам чист, ки имону фарам бишкастӣ. Ҳамчу фарзанди ман о пеши ману зону зан, То

Ки

Ки андар оштӣ оши ҳалоли халқ, Ки андар оштӣ дарҷ аст рӯзи нек. Чу донистанд к-андар паҳнаи гетӣ Кӣ будасту кӣ дод ин ҷангро

Маро

Маро гаҳ ону гаҳ чунон гуморанд, Гаҳе неку бадамро як шуморанд. Беҳ аз он ишрате дар зиндагӣ нест, Агар як дам маро бо ман

Замоне

Замоне навбати ман буд, эй гул. Чаро ангуштарият бенигин аст? Чаро чашмони хандонат ҳазин аст? Магар ишқи дилатро хок хурдаст, Ки доим чашми ту

Ҳама

Ҳама бому дарам месӯзад, эй ёр. Ман он як раҳгузар будам, ки рафтам, Ман он марди сафар будам, ки рафтам. Зи дунёи дили пурорзуят

Ёдгори

Бар мотами рӯзгори ман нола кунед. Бар мотами рӯзгори ман нола чӣ суд? Бар мурдани ёдгори ман нола кунед. Ҳар кас паи нафси хештан

Ошиқ

Ошиқ ҳама кас, валек Маҷнун яктост, Олам ҳама сангзору зар кампайдост. Чун оби тамоми баҳру қулзум шӯр аст, Як чашмаи кӯҳсори мо беҳ з-онҳост.

Ҳар

Ноҷӯрии оламе зи ноҷӯрии мост, Ҳар роҳ ки дур бошад, аз дурии мост. Ҳар ганҷ ки дар кӯҳ ниҳон аст ҳанӯз, Аз кӯҳ маҷӯ

Эй дӯст

Андӯҳ чу селу шодӣ чун чашмаи нам, Аз шодӣ намурд кас, вале мурд аз ғам. Зинҳор ба пои худ наояд шодӣ, Андӯҳ ба пои

Ало

Ало, сар то қадам асли баҳорон! Бидеҳ ҷоме, ки месӯзад замирам, Бидеҳ ҷоме, ки то ман дарнагирам. Зи дасти марг бигрезам шабу рӯз, Ба

Mӯе

Сабӯеро ба бӯе мефурӯшанд, Нумӯеро ба мӯе мефурӯшанд. Чӣ гӯям як гурӯҳи бенасабро, Ки дарёро ба ҷӯе мефурӯшанд. Чаро аз ваъдаи худ дер кардӣ?

Дилсӯзу

Хазони бӯстони дил расида, Шумо, дилсӯзу дилдорон, куҷоед? Баҳор омад, ҳама дунём ишқ аст, Дилу ҷонам, сару савдом ишқ аст. Дар ин дунё ки

Дару

Дару девори ман ёди ту дорад. Агар бо чашми дил хонӣ, бубинӣ, Ҳама ашъори ман ёди ту дорад. Ба даргоҳи ту оҳ оварда будам,

Дили ман

Дили ман шиква аз даврон надорад, Гила аз чархи саргардон надорад. Раҳи ман ним шуд, аммо хушам ман Ки поёни раҳам поён надорад. Муҳаббат!