Ҳархела Архив

Соли нав

Марҳабо эй соли на хуш омадӣ! Як ҷавони навча дар ҷӯш омадӣ, Омадӣ, хуш омадӣ меҳмони нав, Як даме бинмо тановул ҷони ман.

МАВЛУДИ ШЕЪР

Сӯзи дили ошуфтаам Сӯзони сӯзон мешавад. Дар дида рози хуфтаам Ногаҳ фурӯзон мешавад. Дар синаи хуншори ман Саршор мегардад алам. Дар дафтари ашъори ман

Ҳайкали Фирдавсӣ

Ҳайкали Фирдавсӣ дар майдони Озодӣ, Қиблаи меҳанпарастон, Қутби меҳан, Ҷойгоҳи тавбаву савганди мардон… Баски ӯ аз мармари шеър, Баски ӯ аз хорасанги маҳками назм

МУВОФИҚИ АМРИ ПОДШОҲ

Рӯзе подшоҳ аз Мулло Насриддин ранҷиду: — Дигар ҳаргиз рӯятро ба ман нишон надеҳ. – гуфт. Мулло бошад : — Хуб шудааст, гуфту аз

CИРРИ ҶОВИДОНАИ УМРИ АФАНДИ

Худо шинухез, корубор ва гуфту  гузори Афандиро мушоҳида карда, ба Азроили гуфт: Мушоҳида ба  кардаба Азроили гуфт -Бофарову бипурс, ки Афандӣ аз мо чӣ

БАРОБАРИ ПИСАРАМ БУДАӢ

Рӯзе Шайтон ба Афандӣ худро таъриф карда гуфт: — Ту назди ман як бача ҳастӣ. — Ту чанд солаӣ-Пурсид Афандӣ, -Ҳазорсола,-ҷавоб дод Шайтон. Афандӣ

МУҲЛАТ БАРОИ ИСБОТИ САДОҚАТ

Подшоҳ рӯзе  ба Афандӣ гуфт: — Ҳар замон ту ман ба шумо садоқат дорам мегӯӣ. Хоҳӣ ки ман ба сидқи ту бовар кунам, ба

Шеърхои Исломи

Шеърҳои Исломӣ ба забони тоҷикӣ дар саҳифаи мазкур гирд оварда шудаанд, ки дар он суханҳои мусалмонӣ (мусулмони) аз суханҳои Паёмбар Муҳаммад (САВ), Имоми Аъзам,

ЯК НИГОҲ

Бо шумо бахшем ҷонро, баҳри мо бас як нигоҳ, Бо яке наззора бинмоед моро истилоҳ. Бар даме з –ин марҳамат маҳрум мехоҳед кард, Не

ХАСАД (ҲАСАД)

Ҳар дилеро баҳри худ созад агар маъво ҳасад, Ҳукмрони соҳиби он дил шавад танҳо ҳасад. Кору бору эҳтиёҷи худ пазонад нобакор, То қабеҳ гардонданат

Анбори гандум — ғалла

Ҳосил омад бекарон, Шуд пуру паймон ватан, Хурраму хандон ватан. Ҳаркуҷо анбор буд, Ё тиҳӣ як ғор буд,- Шуд пуропур аз мавод. Тӯй сар

ИСТИҚБОЛ

Оламу одам бувад фобастаи иқбол, бин, Гар яке ҳоли забун, войи дигар аҳвол, бин. Дар миёни ҷангу тӯфон мекунад олам фиғон, Одаму маймун шуда

НАМЕФОРАД СУХАН

Шеър дар васфи замони солҳои аввалини истиқлолияти кишвар (Тоҷикистон) 1992-1994. Бемадор аз кор оӣ, Дар баданат нест ҷон, Рост истодан набитвонӣ ба навбат, Нест

МАРСИЯИ ХУРШЕД

На он тақлид ин тақлид, На он хуршед ин хуршед. Зи баъди чанд милён сол мемирӣ ту, эй Хуршед! Ҷавоби он қадар дарвозаҳои субҳро

ТОРҲОИ НОНАВОХТА

Ҷавонӣ, масти ҳусну обутобӣ, Ба рӯи ганҷи Қорун менишинӣ. Агарчӣ нестӣ Лайлӣ, валекин Ба истиқболи Маҷнун менишинӣ. Ту мехоҳӣ, ки дар афсонаи ишқ Ҷавон

ҶАВОНӢ МЕРАВАД…

Ҷавонӣ меравад аз ман, ҷавонӣ меравад охир, Нахоҳам рафтанашро, лек аз ман меравад, ором. Дурахши чеҳраву мӯи сияҳ, чашмони бодомӣ – Ҳама хоҳанд шуд

Куҳистон ва даври кӯдакӣ

Аз куҳистонӣ, зи фасли кӯдакӣ Кӯҳро дар синаят ҷо додаӣ. Дар сари сад қуллаҳо по мондаӣ, Дил ба рози кӯҳҳо бикшодаӣ. Рӯй дар оби

МАВҶҲО

Мавҷҳо, эй мавҷҳои беқарор Аз чӣ меларзед бо сад изтироб? Аз чӣ беором ҳастед ин қадар, Аз чӣ меларзед чун тори рубоб? Чашми манро

ХОТИРА ДАР ПУШТИ РАСМ

Ин расми ёдгорест аз давраи ҷавонӣ, Аз рӯзгори ширин, аз даври камнишонӣ. Он рӯз маст будам, масти хумори ёрон, Дил ёди ёр мекард дар

ХАЙР, ЭЙ РӮЗИ ГУЗАШТА

Хайр, эй рӯзи гузашта, хайр, хайр Дафтари шеъру суруди гумшуда. Хайр, эй як зарраи нури басар, Рафтию аммо нарафтӣ беҳуда. Рафтӣ аз ман –

ИСТ ЯК ДАМ

Ист як дам, як ду ҳарфи гуфтанӣ дорам ба ту, Ҳарфи меҳролуд аз мағзи дили бетоқатам. Гӯш кун ҳарфи муҳаббат аз дили н-олудае, Аз

Ишқи нокоми ман

Орзуям буд, дилро дар ҳаёт Пеш аз он ки ба хокаш биспурам, Аз раҳи расму русуму эътиқод Дар вафои ишқи покаш биспурам. Не, нашуд,

Шаби торик

Эй мояи хирад, чаро хомӯш мешавӣ, Бе ту ба ман навозиши даврон намерасад. Рӯзе, ки ту зи хонаи дил дур меравӣ, Як лутфи бедареғ

ХУДФУРӮЗӢ

Агар парвонаӣ, даври чароғи хирасӯзе не, Ба даври офтоби оламоро сӯз, қурбон шав! Агар ту қатраӣ, ҷои нишасти хешро дарёб, – Ба рӯи санг

Ман туро дуст медорам чон

Ман ӯро мешиносам. Китоби ҳастии ӯро нахонда, Ба ҳаққи ӯ чӣ мебофед тӯҳматҳою бӯҳтонҳо? Агар донед, к-ӯ ҳам Як дили пурорзу дорад, Ҳамеша ҷустуҷӯ

РАНЧУР

Туро ранҷур мебинам, Фиғон аз ранҷи дунёӣ! Дилат аз ишқ менола. Шаби торики танҳоӣ. Зи бахти худ пушаймонӣ, Пушаймонӣ надорад суд. Ниҳон дар хеш

ОШИҚАМ МАН

Ошиқам ман, Ошиқам ман, Ошиқи афсуни чашмони сиёҳат, Ошиқи лоли нигоҳи бӯсаҳоят. Ошиқам ман, Ошиқам ман, Ошиқи масти навозишҳои нармат, Ошиқи зори ҳамоғӯшии гармат.

ОРЗУИ ИШҚ

Чашми ман нуру сафо мехоҳад, Қалби ман сидқу вафо мехоҳад. Ҷони ман ишқи туву меҳри ман Меҳрубонии туро мехоҳад. Гар ту Фарҳодиву ман Ширинат,

БЕВАФО

Диле дорам, ки дилдоре надорад, Ғаме дорам, ки ғамхоре надорад, Муҳаббат ҷони ман дар оташ афканд, Ба оби дидаам коре надорад. Дигар аз ишқ

ДУШАНБЕИ ДИРУЗА – СТАЛИНОБОДИ ИМРУЗА

Ин шаҳри азими мо ки навобод аст, Аз қувваи ранҷу панҷаи фулод аст. Ин ҷой ҳамон Душанбеи кӯҳна бувад, Имрӯз бубин ки Сталинобод аст.

Огози Ватан

Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар. Ватан беҳбудию

Ватан ту равшании калбам

Тоҷикистон – рӯшонистони дилам, Аз таҷлили пур намоӣ манзилам. Гавҳари чашми маро бахшоӣ нур, З-офтобат ҷони ман созад ҳузур. Дар сукути ту садоям, эй

Гимни Тоҷикистон – Суруди миллӣ

Диёри арҷиманди мо, Ба бахти мо сари азизи ту баланд бод, Саодати ту, давлати ту бегазанд бод. Зи дурии замонахо расидаем, Ба зери парчами

Эҳтиром ба Ватан

Чи буи форам, эй дӯст, мерасад андар машоми мо, Мароми табрикоти наврӯзи, дар ҳар каломи мо. Ҳама андар Ватан, доранд ҷашни иди наврӯзӣ, Вале

Ватан

Баҳор омад, зи умрам боз як соли дигар бигзашт, Тамоми зиндагӣ оҳиста аз пеши назар бигзашт. Ба мисли гўшту нохун ман ҳамеша бо Ватан

НИЁИШИ ИСТИҚЛОЛ

Ба Истиқлоли меҳан саҷда орам, Намозамро ба даргоҳаш гузорам. Бихонам ояти шукронааш беш, Ки ҳаст он ҳадяи Парвардигорам. Бибӯсам парчами сабзи Ватанро, Хазони дил

БАДКИРДОР

Дар деҳаи зебои мо Дар байни одамҳои нағз Бо хулқу бо отвори худ У пистаи пӯсидамағз Бошад мизоҷаш мисли дӯғ Гардад қадир бар оши

ЧИ БУДАСТ?

Як мардаки нишинос Рӯзе омад ба савхоз Фаҳмидем директор будаст Мардаки пуркор будаст Дар рафти сӯҳбати худ Аз рӯзи одати худ Ҳар киро ака

ИШКИ МАН

Ишқи ман ин турна не , к-ояд фақат рӯзи баҳор, Нест ё чун кӯчаи сарбас дар шаҳри қадим. Вай наметарсад зи фасли гаму сарди

МЕЬМОР

Ҳоли худам меьморам, Рӯи миз ҷои корам, Хонаи нав месозам, Иморат меандозам. Хишт болои хишт монам, Ман корамро медонам!. Назоратчӣ сармеьмор- Ин ҷо модаркалонаст.

ЗОҒУ УҚОБ

Буду набуд зоғе буд, Бадхӯру сер ҷоғе буд Бо уқобе дар саҳро Як саҳар рӯ ба рӯ шуд Бипурсид аз уқоб: « бигӯ ба

РОСТ МЕГЎЯМ

Гумон набаред Ки ман хурд ҳастам Ана мебинед Ҷорӯб дар дастам Бо ин ҷорубам Хона мерӯбам Дар даст кӯзача Давам бошитоб Ба сӯи чашма

НАҒЗАКАК ХОНЕД

Ба чагони азизи кишвари ман. Тозагулҳои ин гулистонед! Соли таҳсилатон муборак бод Шод бошеду нағзакак хонед! Донишу илм нури дидаи мост, Ҳар киро нест

ҶӮРОБҲОИ ГУЛДОР

Зочаҷони ширинам Туро ман мебинам Ашӯлае хонамат Ашӯлаам чунин аст Бишнав ки вай ширин аст Торикшуд шуд биёбон Ситораҳо дурахшон Дар ҳама ҷо аллакай

МАНУ ТУ

Дар ҷаҳон гӯшаву каноре нест, Ки надонанд номи Ленинро Одами бошууру солим нест, Ки надонад каломи Лелинро Аз китобаш муборизони ҳаёт, Машъали роҳи хеш

КУРТАИ ЧАКАН

Куртаи чакани ман Куртаи чакани ман Дар куртаам шукуфта Гул ҳои ватани ман Ҳар ҷо ки сафар кардам Чакан дро ба бар кардам Сайри

Фарҳанг

Ҷаҳон гардиш кунад аз рои фарҳанг, Сарашро афканад дар пои фарҳанг. Расад аз худкушӣ то худшиносӣ, Башар аз қудрату маънои фарҳанг. Зи куфристон барад

ДАР ВАСФИ ШАҲРИ ДУШАНБЕ

Ҷавҳари чун бирасидам ба ҳамин шаҳри бузург, Олами дидаму шуд хотири ман хурраму шод. Даҳр чун доира ин шаҳр бувад маркази нур. Ё худ

БАРОИ ҶАВОНМАРДОН

Хушо, эй модари покизагавҳар, Зи доманат накӯфарзанд овар. Тасалихонаи фарёди кӯдак, Лаби домони поки тӯст, модар. Ба шамъи ҳар ду чашмат чун фаришта Бисози

ДАР САРИ ГӮР

Ҷашни фарзандони худ нодида рафтӣ, модарам, Донаи барчошро ночида рафтӣ, модарам. Пеш-пеши наварӯсу дастаи машъал ба даст Шодмон, пирона норақсида рафтӣ, модарам. Ном мемондӣ

АНДЕШАҲОИ МӮЙСАФЕД

Ҳаётам рангубӯе дошт, дар дил навбаҳорам буд, Нигоҳам ҷустуҷӯе дошт, дар паҳлӯ нигорам буд. Биҳиштам буд дар оғӯш аз дидори маҳбубон, Гаҳе бечиз будам,

ДАРДИ БЕДАВО

  Эй шиша, зиҳам чи гунна бе ту, Дар васфи ту манн тарона дорам. Бар гардани борикат ҳамеша Ман бӯсаи ошиқона дорам.   Рӯзе,

ҲАДАҲА

Рамазон омаду мулло ҳадаҳа, Шикамаш чун дафи гӯё ҳадаҳа. Дараке ёбад аз ифторе агар, Бидавад бесару  бепо, ҳадаҳа.   Мо зи муллову гапаш дар

ДУРУДИ СУБҲ

Эй азизон, дар саҳаргоҳи умед, Бод равшан суятон роҳи умед. Бод Ҷоми Ҷам субӯҳии шумо, Баски аз авлоди Доруву Ҷамшед. Мардуми дунёст афзун дар

ҲОҶАТ  ХОСТАН

Ҳоҷати  худро  маҷӯй  аз  зиштрӯй, Он  ки  дорад  рӯи  хуб,  аз  вай  биҷӯй. Мӯминеро  бо  ту  чун  афтод  кор, То  тавонӣ  ҳоҷатӣ  ӯро  барор.

ҲАФТОДУ ПАНҶ СОЛ ЗИ УМРИ МУБОРАКАШ

Ҳафтоду панҷ сол зи умри муборакаш Бигзашту боз ҳуши ҷавон аст ҳуши ӯ. Ҳафтоду панҷ чӯби ситам хӯрду хам нашуд, Пеши амири хоин мардона

Модарномаи Лоик Шерали

То ту будӣ, модарам, Хона пур буд. Сад ҷаҳон аз ҳикмати пирона пур буд. То ту будӣ, модарам, Мурғи диламро Ошёни меҳр з-обу дона

ИДИ ҲАҚИҚӢ

Дидам ба умри худ ман бисёр идҳоро, Ҷашни ҷулуси шоҳон, милоди анбиёро. З-он ҷашнҳо валекин як даста боз розӣ: Дорои кону фабрик, сармояву арозӣ.

НАТОИҶИ  САХОВАТ

То  биёбӣ  аз  паси  шиддат  раҳо. Бош  пайваста  ҷамонмард,  эй  ахӣ, З-он  кӣ  набвад  дузахӣ  мардӣ  сахӣ. Дар  руҳи  марди  сахӣ  нури  сафост, З-он 

КӮЛИ КӮҲӢ

Дода ҳарорат ба замин офтоб, Мекунад азбаски ҳамеша шитоб, Ташна зи ҳад монда гаҳе нисфи рӯз, Чашм кунад чор ба як коса об.  

БА МУНОСИБАТИ ШАСТСОЛАГИИ  ПАВЛО ТИЧИНА

То шунидам созашро тор ба тор, Ҷон гирифтам чун аз бӯи баҳор. Аз он дам хондам, такрор дар такрор, Бо завқ, байтҳои равонпарвараш.  

ОВОЗИ ОЗАРБОЙҶОН

Боз меояд ба гуш овози Озарбойҷон, Шодӣ орад нағмаи мумтози Озарбойҷон. Қудрати ҳизби Ленин бахшидаш ин имкон ки шуд, Кори Озарбойҷон эъҷози Озарбойҷон. Дасти

БА ХИЗБИ РАХНАМОИ МО

Зи қалби поку рӯҳи пурҷилои мо, Дуруди мо ба ҳизби раҳнамои мо – Ба ҳизби коммунизм, ҳизби пурхирад Ки ақлаш оварад зафар барои мо.

Маро

Чу аз модар ба дунё омадам ман, Маро дар гоҳвора баста буданд. Сари гаҳвораам биншаста ёрон, Бароям номи лоиқ ҷуста буданд. Ду дасту пойи

НОМ

Як ҷавон мехост шуҳрат ёбад андар байни халқ, Номи худро зинда гардонад ба олам ҷовидон. Фикр карду оқибат як чорае пайдо намуд: Канд номашро

ХОНАҲОИ ДЕҲИ МО

Бо хондаи офтоб Деҳа мехезад аз  хоб. Дарҳояш    чун  шавад  боз, Пур  мешавад    аз овоз. Дар  синаи   танги  кӯҳ бинӣ дунё  шӯкуҳ. Хонаҳо  пасту 

ТАРОНАИ САБЗИНА

Наврӯзи шукуфой, эй ҷашни ниёишҳо, Бар гӯшаи лабҳоям бахшой кушоишҳо. Бошад, ки баоросо гӯям сухани сабзе, Дилгарми навозишҳо, саргарми ситоишҳо. Бо хомаи сабзи худ

ЧОЧАК

Аз саҳар то шом, Дорем мо мақом, Чочи резинӣ, Мондаем дар ком.   Дар ҷайби момо, Дар ҷайби додо, Чочаки бисёр, Аз барои мо.

РӮЗЕ МЕРАСАД

Ҳиллаи бисёр дорӣ, эй мудир. Роҳи пулро интизорӣ эй мудир. Зери тахта мениҳӣ моли фузун, Аз барои харчиворӣ, эй мудир.   Обро ту бо

ЯЛЛӢ

Ман ки мастам ялалӣ, Майхурӣ мастам, ялалӣ. Истакон дар қиссаву масти аластам, ялалӣ, Биргадир аз рӯи бекорӣ маошамро надод, Дасти манн бар доманаш то

Чархофалак

Чархи каҷрафтор дорад хислате: Бар яке гар лутфу эҳсон мекунад, Дигареро монда зери бори ғам Қоматашро хам ба даврон мекунад.   Дида ин номеҳрубонӣ

БА ХАЛҚИ ЛАТИШ

Ҳаст байни мардуми Эрони ман Одати халқӣ зи даврони куҳан: Гар ки дар як хонавода ҷашн ҳаст, Ҳамҷиворон, чӣ ғанӣ, чӣ тангдаст, Ҳар касе
Close