Ватан Архив

Гул дар ямани

Дар гулшане, ки мақдами он гул расидааст, Аз рӯйи боғ ранг чу шабнам паридааст. Наққош дасту бозуи худ бӯса мезанад, Гӯё камони абрӯйи ӯро

ЗИНДАЁД

Ба ёди устоди равоншод Ашӯр Сафар Шоиро, дар шеъри худ дар рӯзгорон зиндаӣ, Чун суруди обшори кӯҳсорон зиндаӣ. Бо умеди рӯзи фардо зиндагонӣ доштӣ,

Нолаи ишқ

Фарҳод нола мекунад аз тешаам ҳанӯз Ояд садо зи турбати ҳампешаам ҳанӯз. Паймонаҳо ба муҳтасибон ошно шуданд, Пинҳон даруни санг бувад шишаам ҳанӯз. Гулҳо

РУБОИЁТ

Наврӯз, биё, ки бахти фирӯзи манӣ, Армони муҳаббати дилафрӯзи манӣ. Чун гулхани ту забона дорад ишқам, Дилсӯхтаам ману ту дилсӯзи манӣ. * * *

Душанбе

Чидам гули садбарг зи гулзори Душанбе, Бурдам ба дари хонаи дилдори Душанбе, Гуфтам. ки дар ин ҳар варақи ғунча ниҳон аст Рози ману рози

Садсола кучидам вале…

Аз зодбуми хештан бо хотири озурда рафтам, Бо дарди дил, бо дарди сил, бо чеҳраи пажмурда рафтам. Ҳар кас, ки рафт аз масканаш хоки

Шаҳри сиёҳ

Аз шаҳри ман ба ғайри сафедии пахтааш, Дар ёди ман сафедии дигар намондааст. Ҳар одамаш мусаввадаи одам асту бас, Як одами сафед ба хотир

Таби сурх

То хонаи ман масофаи бисёр аст, Расмам ба ду чашми чор дар девор аст. Аз рӯи ман оинаи ман сер нашуд, Оинаи ман мунтазири

Ҷунбиши гаҳвораи сабзаш — ҷунбишн набзаш

Ҳар дам чаро ҷаноза бихонем? Ҳар дам чаро кабӯд бипушем? Ҳар дам чаро бародари худро Хунинкафан ба хок супорем? Дасту бағал кушода биёед Аз

Чашмҳои дурбинҳо кӯр бодо!

Аз ҳавои Тоҷикистон мезанад ҳар дам ҳавоӣ, Ҷола-ҷола, ҷола-ҷола, чола-чола ҷолаи тир. Дар миёни қоши духтарҳои тоҷик мешукуфад Лола-лола,лола-лола, лола-лола лолаи тир. Дар ҷигар

Ҳамватанҳоям ватанро бурдаанд…

Ахтарон дар шишаи ҳафт осмони Точикистон, Ҳар яке аз тири Сангак як шикоф аст; Дар заминаш шишаи поки дили кӯдак шикоф аст. Гар дар

Кӯлоби як баёзи пур аз сураи намоз

(Ба гиромидошти хотираи Ҷиёнхон Ризо) Бо хунҳо муҳаббати ҳамхунӣ рехта, Пулҳои хешу таборӣ Дар обҳои чашми ятимон шикастаанд. Кӯлобам аз миёна ба ғафлат ҷудо

Аз тирашаб баромаду дар хун нишасту рафт

Насли ҷавони мардуми ман як дарахт буд, Аз беху бун ба вақти шукуфтан шикасту рафт. Насли ҷавони мардуми ман як сапеда буд, Аз тирашаб

Само буғзе ба дил дорад

Само буғзе ба дил дорад, аво абрист, меборад. Дилам ғамгин, сарам вазнин, намедонам чӣ мефорад. Фазои шаҳр хоколуд – рӯзи хокборон аст, Ту гӯӣ

ДАР ҚАТОРИ ҚУЛЛАҲОИ ТОҶИКИСТОН

Дар қатори қуллаҳои Тоҷикистон, Дар қатори қуллаҳои сангу хок Қуллаи дигар ба гардун сар кашид – Қуллаи шеъри баланду рӯҳи пок. Қуллае андар қатори

РУБОИЁТ

Бар мадфани модарам чу гул бигзорам, Ман мӯи сафеди хешро бишморам. Чун панҷаи хуршед сарам бинвозад, Аз панҷаи нарми модарам ёд орам. Ёрон ҳама

СУОЛ АЗ МОДАРИ ТОҶИК

Модари тоҷики ман, Эй модари бисёрфазанд, Дар мақоми аввалӣ дар силки зодан, Дар мақоми аввалӣ ҳам низ дар фарзанд мурдан… Зоданат оё барои оҳу

БАҲОНА ЧИСТ? НОМИ ХАЛҚ!

Замона бенизом шуд, баҳона чист? Номи халқ! Ҳалолҳо ҳаром шуд, баҳона чист? Номи халқ! Хазинаҳо тамом шуд, баҳона чист? Номи халқ! Ватан ба коми

ФАРДОИ ДУШАНБЕ

Душанбе шаҳри мо, гаҳвораи мост, Дар ин ҷо зиндагии мост дилкаш, Бад-он шарте ҳавояш тоза бошад, Набошад дуди ин симонзаводаш. Бувад ҳар шаҳрро овозаю

АЗ БОМИ ҶАҲОН, АЗ НОМИ ҶАҲОН

Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Шамси Табрезӣ Гарчи шуҳратманд чун Боми Ҷаҳонанд, Кӯҳҳои мо ҷавонанд. Аз замоне

НАМАКИ ХАЛҚ

Гарчи шоир минбари виҷдони халқ аст, Гарчи шоир ровии армони халқ аст, Нони шоир аз сухан не, Нони шоир нони халқ аст. Халқ мехоҳад,

ХОКИ ВАТАН

Тоҷикистон – мазҳари ман, Сарзамини камзамин, Ту саросар кӯҳсорӣ, Ту саросар сангзорӣ, Чунки фарзандони ту дар роҳи таърихи дароз Ҳар куҷо рафтанд, муште хок

ШУКРОНАЕ БАРОИ ДУШАНБЕ

Шукри ин шаҳр мекунам умре, Ки дар оғӯши худ паноҳам дод. Сарпаноҳи умедҳоям шуд, Ҳар чӣ мехостам, фароҳам дод. Шукри ҳар кӯчаи чанористон, Шукри

ОЛИ СОМОН

Маснаде дар ҳалқаи саҳронишинон, Бӯстоне дар миёни шӯразорон, Гулхане дар лобалои кӯрдуд, Паҳлавоне дар миёни нотавонон – Оли Сомон! Махзани тилло ба дасти боддастон,

ДУХТАРИ ТОҶИК

Кокулони маҳини тарбофаш Ба сари китфҳош мерезад. Файзи ҳусну малоҳати азалӣ Гӯӣ аз сар ба пош мерезад. Тоқии симдӯзияш монад Осмони ситораафшонро. Ханд-хандон зи

ЧАКОМАҲОИ ИВТИХОР

Ифтихорам зи номат, эй Ватан аст, Парчамат ҳусни бомат, эй Вата наст. Ҳамчунон ҷоми ошиқ аз майн ноб, Аз майни ишқ ҷомат, эй Вата

ВАТАНДОРИ

Ватандорӣ баробар бо ҷоҳонадорист, Ватандорӣ баробар бо ҷаҳондонист. Ватансозӣ баробар бо ҷаҳонсозит, Ватан розист гар аз ту, ҷаҳон розист.

Шеъри Душанбе

Биҳишти рӯи дунёӣ, Душанбе, Аҷаб шаҳри дилорӣ, Душанбе. Ту яктоӣ, ту яктоӣ, ту якто, Ту шаҳри орзуҳоӣ, Душнбе. Душанбе-пойтхти Тоҷикичтон, Аҷои шаҳри зебо ҳамчу

МЕҲРИ ВАТАН

Мероси азизи Оли Сомон дорад, Ин равза, ки ном Тоҷикистон дорад. Нарм аст чу обу гили дилҳо хокаш, Мардони тузурги сахтпаймон дорад. Вандорӣ, борад,

БЕҲТАРИН МАКТАБ

Ҷилваи парчами мо Истиқлол, Фараҳи ҳар дами мо истиқлол. Мақсаду матлаби мо Истқилол. Беҳтарин мактаби мо Истиқлол. Ҳама фирӯзии мо Истиқлол, Рӯзи мо, рӯзии

ДУРУД БА ВАТАН

Шунав дуруди ман, Ватан, Шунав суриди ман, Ватан, Нигар ба рӯи ман, Ватан, Туӣ вуҷуди манн, Ватат! Ғами ту дар дили манн аст, Зи

МАН КАЛОН МЕШАВАМ

Ман калон мешавам, Қаҳрамон мешавам, Бар диёри худам, Посбон мешавам.   Гул барин дар чаман, Бишкуфад бахти ман. Доимо дар дилам, Маҳкам аст ин

23- Феврал — Рузи артиши миллӣ

Шеър дар васфи артиши миллӣ Аё кишвари ман ту гавҳари ман, Ҳамеша боши сарсабз, эё сарзаминам! Муборак бодо иди артиш эй далерон! Кунун 23-юми

ИСТИҚБОЛ

Оламу одам бувад фобастаи иқбол, бин, Гар яке ҳоли забун, войи дигар аҳвол, бин. Дар миёни ҷангу тӯфон мекунад олам фиғон, Одаму маймун шуда

ШУКР, ДАР ИН ВАТАНӢ

Кони панду ҳама шеъру суханӣ, Ба Худо, зебу фари анҷуманӣ. Ба муҳаббат, ба садоқат, ба сахо Омати Тойию ҳам қуҳканӣ. Ба шарори дилу бо

НАМЕФОРАД СУХАН

Шеър дар васфи замони солҳои аввалини истиқлолияти кишвар (Тоҷикистон) 1992-1994. Бемадор аз кор оӣ, Дар баданат нест ҷон, Рост истодан набитвонӣ ба навбат, Нест

Чи бояд кард дар зиндагӣ

Ҳар куҷо рафтӣ ба коре, Ғун шавад ҳоҷатбарор, Бингарад пешу пасашро, Чор чашмонаш тамаъ. Ҳар кӣ дар роҳи худо Дасте занад баҳри савоб, Ёфтан

ДАРДҲО

Гар вуҷудат ранч дид аз дарди ҷон, Андар ӯ пайдост аз дарди ҷахон. Мешавад дунёи ту ториктар, Низ дунёи бадан он ҷо ниҳон. Не

МУБОРАК ҶАШНИ ИСТИҚЛОЛ

Ҷаҳондонис Истиқлол, Ҷаҳонхонист Истиқлол, Ҷаҳонсозит Истиқлол. Ҷаҳонибонист Истиқлол. Зи нури поки Истиқлол Саропо мо дурахшонем. Ба раҳи худшиносиҳо Қадам мардона мемонем. Ба амри поки

ТОҶИК МАН

Тоҷдорам, тоҷдорам, тоҷикам, Аз ниёгон ёдгорам, тоҷикам. Чун Зарафшонам, чу фарҳангам равон, То бухор раҳсипор, тоҷикам. Медурахшад шамъи дониш то абад Дар замири нурборам,

ИСТИҚЛОЛ

Зиндагӣ дар ватанам озодист, Нафаси дил ба танам озодист. Мезанад болу бувад болида, Маънии ҳар суханам озодист. Ғунча-ғунча-ст ҳама вораста, Бар-барги чаманам озодист. Гулфишонист

ЭЙ ВАТАН

Тахт дорам, тоҷ дорам, эй Ватан, эй ишқ, Аз ниёгон ёдгорам, эй Ватан эй ишқ. Ба Зарафшон аст фарҳанги ту чун ҷорӣ, Сӯи фардо

ТАСВИРИ ВАТАН

Шукрона  ба номи  Тоҷикстон, Шукрона  ба хони   Тоҷикистон. Шукрона  ба оби  Тоҷикистон, Шукрона ба номи  Тоҷикистон. Эй  мулки  ягона ҷонфизоям, Бе ту набувад 

ДЕҲИ КӮЧИДА

Бодхурда сари ҳар деворе, Бомҳо рехтаву чӯкида. Тарҳи деҳ гарчи ба ҷо монда, вале Зиндагӣ ҷои дигар кӯчида. Зиндагӣ рахт бар он водӣ баст,

ҚАДРИ ШОИР

Рӯзе, ки ошиқон аз ҳам ҷудо шаванд, Рӯзе, ки зӯрҳо бемуттако шаванд, Рӯзе, ки одамон беошно шаванд, Бар қадри шоирон он вақт мерасанд. Шоме,

РӮДҲОИ КӮҲИСТОН

Рӯдҳо чун кӯдакони бепаноҳ Бемураббӣ ҳар куҷо сарсон буданд. Чун ятимон, чун ғарибон кӯ ба кӯ Дар талоши бахт саргардон буданд. Сар ба сангу

ТАМАННО

Тоҷикистон! Зи санги куҳсорат Чун нишона на мақбара хоҳам, Баъди маргам зи санги бисёрат Ёдгорӣ на пайкара хоҳам. Баҳри мастӣ барои ман кофист Қатраи

ҲАМДАРДИ КӮҲИСТОН

Ба хотираи Акашариф Ҷӯраев Ту мехондию мешуд об ҳар як санги кӯҳистон, Фарохо мешуду паҳно ҷаҳони танги кӯҳистон, Ту мехондию метобид андар дидаи мардум

РАҲГУЗАР

Ҳамчунон к-аз каронаи шаҳре Раҳгузар бошию гузар созӣ, Бетаваққуф зи шишаи мошин Сӯи ҳар манзараш назар созӣ, Ё чунон ки ба манзили дуре Сафарӣ

ВАТАН

Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар. Ватан –

ДУШАНБЕ

Дилам хоҳад барои ёдгорӣ Нависам дар тани деворҳоят Ду-се байте чу арзи меҳру савганд Барои ту, барои наслҳоят. Ду-се байте, ки ҷӯшад аз дили

Дар бораи забон

Араб гӯянд Синоро гурӯҳе, Гурӯҳе форс ё тоҷик донанд. Гурӯҳе ӯзбакаш гӯянду лекин Агар сад бор осораш бихонанд, Нафаҳманду паи тафсири ҳар ҳарф Ҳама

Ало шодоб соҳилҳо

Ало, шодоб соҳилҳо, Ба қадри обҳои ҷорӣ мебояд расид имрӯз, Ки рӯзе хушк хоҳад шуд. Ало, зебои маҳфилҳо, Ба қадри ҳар чароғи давра мебояд

МАН ҶАВОНАМ…

Ман давоми рӯзгори рафтагонам, Ман нишони одамони бенишонам. Ман ба ҳар як аскари азёдрафта Ёдгори бегазанди ҷовидонам. Ман ҷавонам, ман ҷавонам, ман ҷавонам! Рӯҳбахши

СИЛСИЛА

Аз раҳи хоксорӣ баъзеҳо Дар назар гарчи ноаён ҳастанд, Лек аз баҳри гулханафрӯзӣ Гӯиё пешдаргирон ҳастанд. Аввалин одаме, ки ҳарфе гуфт, Буд беном, мо

КОРВОНИ КӮҲҲО

Ба зери болиши кӯдак гузоранд Ба рӯзи нийяти гаҳворабандон Зи рӯи расм як нони тамоме, Ки бахти комиле ёбад зи даврон. Ва ё дар

Мардон

Онҳо, ки замини модаронро Чун хокшинос мешиносанд, Андоза кунанд бо қадамҳо Ҳар роҳи варову сар набозанд. Бояст шинохт ин заминро, Чун пайкари захмноки одам.

ЁДИ ЗОДГОҲ

Арчаҳои сабз – қадди хоҳарам, Сабзаҳояш – хатти сабзи додарам. Кӯчаҳои тангу беному рақам – Роҳҳои саргузашти модарам. Кӯчаҳоро номи зебо додаанд, Хонаҳоро зебу

ЗАМИНИ ФУРУШИ

Бисёр саворагон бидидам, К-аз фахр ба арш мерасиданд, Биншаста ба рӯи зини заррин, Аз синаи Моҳ мемакиданд. Бо дасти амонати «худоӣ» Аз домани Зӯҳра

ДЕҲҚОНИ ХОКПОШ

Ба омоче, ки мероси худоист, Замини бандагиро карда шудгор, Гузашт ӯ сарҳади бечорагиро, Ба бахту бо замин шуд ҷовидон ёр. Зи даст омочро ҳаргиз

ДУМБУРА

Реза-реза медавад асп, Аз ҳаво намреза мерезад ба рӯю чашмҳояш. Мешавад ҳар тори ёлаш шаддаи зебои марҷон. Рӯи зин биншаста як зебоҷавон, Ҷомаи домодӣ

ЭЙ ҶАВОНӢ

Мекунӣ шаккокию густохиҳо Бо худоёни замину осмон. Мехурӯшӣ, меситезӣ, Мекушоӣ роҳи худро Дар миёни ин ҳама пасту баландии ҷаҳон. Ҳамчунон Шаддод, ки сӯи худо

ЗАМИНИ МЕРОСӢ

Ман дар ин ҷо посбонам, Посбони зиндагону рӯҳбони мурдагонам. Баҳри фардо, баҳри истиқболи нурафшону зебо Дастовези азизи модаронам. Ман дар ин раҳ раҳнаварди аввалин

Шеър дар васфи ватан аз Лоиқ Шералӣ,

Хуршед кай ба ними раҳ истод ногаҳон Чун дид дар саросари хокат мусибат аст? Дигар нашуд харитаи рухсори моҳтоб, Чун хатти сарҳади туро ноодаме

КАБКИ ДАРӢ

Эй кабки дарӣ, ту будӣ озод, Дар сар-сари санг мепаридӣ. Дар қуллаи пойпораи кӯҳ Аз ҳеҷ касе намерамидӣ. Мехондӣ суруди ҳастиятро Бо қаҳқаҳае ба

ФАРЗАНДИ КӮҲСОР

Шудам пазмони оби чашмасорон, Равам, дар кӯҳсорон хона созам. Шавам як лаҳза беқайду сабукрӯҳ, Ба худ як олами афсона созам. Бисозам чанбар аз гулҳои

Ошиқи шеър

Ошиқам бар сари афрохтае, Ки ба хокӣ буданаш афлокист. Ошиқам бар лаби хандон, ки дар он Хандаи пурҳияли шайтон нест. Ошиқам бар каси бедастархон,

ҲАСРАТ

Кӯр шуд роҳ миёни ману ту, Канда шуд ҳалқаи пайванд дигар. Баъд аз ин роҳ ба манзил набарад, Баъд аз ин роҳ дигар, банд

Шеъри Парчам

Шеър дар бораи Парчами Тоҷикистон Парчами нангу номи мо, Пораи ҷисму ҷони мо. Нуру зиёи чашму дил, Парчами Коваёни мо. Бол кушо, бол кушо,

ПАЙМОНАИ МУҲАББАТ

Намехоҳам, ки дар хушкӣ шавӣ ғарқ, Намехоҳам, ки бинам дар сари субҳи ҷавоният ғуруби офтобатро. Ба он ёде, ки дар ман лона дорад, Чу

СУРУДИ ХАЙРБОД

Ба ёди Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ (Исмоил Ҳамзаалиев) Боз меояд баҳору боз механдад чаман, Нури маҳ дар рӯи раҳ аз сояҳо гул меканад. Захми ман

Ситораи осмон

Эй ситора, эй ситора, баъд аз ин хомӯш шав, Нурафшонӣ макун дигар ба болои сарам. Шаб ба ҳукми туст, аммо ман ба ҳукми ту