Файласуфӣ Архив

Эй бод, насими ёр дорӣ

Эй бод, насими ёр дорӣ. 3-ои нафҳаи мушкбор дорӣ. Зинҳор макун дароздастӣ. Бо гурраи ӯ чӣ кор дорӣ? Эй гул, ту куҷову рӯии зебош?

Бигрифт кори ҳуснат, чун ишки ман камоле

Бигрифт кори ҳуснат, чун ишки ман камоле, Хуш бош з-он, ки набвад ин хар дуро заволе. Дар ваҳм менагунҷад, к-андар тасаввури ақл, Ояд ба

Падид омад русуми бевафоӣ

Падид омад русуми бевафоӣ, Намонд аз кас нишони ошноӣ. Баранд аз фоқаназди ҳар хасисе Кунун аҳли ҳунар дасти гадоӣ. Касе, к-ӯ фозил аст имрӯз

Биё бо мо маварз ин кинадорӣ

Биё бо мо маварз ин кинадорӣ, Ки ҳаққи сӯҳбати дерина дорӣ. Насиҳат гӯш кун, к-ин дур басе беҳ, Аз он гавҳар, ки дар ганҷина

Бо силсилаи зулфи дароз омадаӣ

Эй, ки бо силсилаи зулфи дароз омадаӣ, Фурсатат бод, ки девонанавоз омадаӣ. Соъате ноз мафармову бигардон одат, Чун ба пурсидани арбоби ниёз омадаӣ. Пеши

Эй зи шарми оразат гул карда хай

Эй зи шарми оразат гул карда хай, Пурарак пеши ақиқат ҷоми май. Жола бар лоласт ё бар гул гулоб, Ё бар оташ об ё

Висоли ӯ зи умри човидон беҳ

Висоли ӯ зи умри човидон беҳ, Худовандо, маро он деҳ, ки он беҳ! Ба шамшерам заду бо кас нагуфтам, Ки рози дӯст аз душман

Гулбуни айш медамад

Гулбуни айш медамад, соқии гулъузор ку? Боди баҳор мевазад, бодаи хушгувор ку? Ҳар гули нав зи гулрухе ёд ҳамекунад, вале Гӯши суханшунав куҷо, дидаи

Тоби бунафша медиҳад турраи мушксои ту

Тоби бунафша медиҳад турраи мушксои ту, Пардаи ғунча медарад хандаи дилкушои ту. Эй гули хушнасими ман, булбули хешро масӯз, К-аз сари сидқ мекунад шаб

Эй кабои подшоҳӣ рост бар болои ту

Эй кабои подшоҳӣ рост бар болои ту, Зинати тоҷу нигин аз гавҳари волои ту. Офтоби фатҳро ҳар дам тулӯъе медиҳад Аз кулохи хусравӣ рухсори

Мазраъи сабзи фалак

Мазраъи сабзи фалак дидаму доси маҳи нав. Ёдам аз киштаи хеш омаду ҳангоми дарав. Гуфтам: «Эй бахт, бихуспидиву Хуршед дамид.» Гуфт: «Бо ин ҳама

Ба кӯйи мо гузар кун

Эй шом, ба кӯйи мо гузар кун! Эй субҳ, ба ҳоли мо назар кун! Дар зулмати шаб танам бифарсуд, Ё Раб, шаби зулматам саҳар

Донӣ, ки чист давлат?

Донӣ, ки чист давлат? Дидори ёр дидан, Дар кӯйи ӯ гадоӣ бар хусравӣ гузидан. Аз ҷон тамаъ буридан осон бувад, валекин Аз дӯстони чонӣ

Чандон, ки гуфтам ғам бо табибон

Чандон, ки гуфтам ғам бо табибон, Дармон накарданд мискин ғарибон. Он гул, ки ҳар дам дар дасти бод аст, Гӯ, шарм бодат аз андалебон.

Биё, то гул барафшонему май дар соғар андозем

Биё, то гул барафшонему май дар соғар андозем, Фалакро сақф бишкофему тарҳе нав дарандозем. Ману соқӣ ба ҳам созему бунёдаш барандозем. Шароби арғавониро гулоб

Мо зи ёрон чашми ёрӣ доштем

Мо зи ёрон чашми ёрӣ доштем, Худ ғалат буд, он чӣ мо пиндоштем. То дарахти дӯстӣ кай бар диҳад? Ҳолиё рафтему тухме коштем Гуфтугӯ

Ман тарки ишқи шоҳиду соғар намекунам

Ман тарки ишқи шоҳиду соғар намекунам, Сад бор тавба кардаму дигар намекунам. Боғи биҳишту сояи тубиву қасри ҳур, Бо хоки кӯйи дӯст баробар намекунам.

Ман на он риндам, ки тарки шоҳиду соғар кунам

Ман на он риндам, ки тарки шоҳиду соғар кунам, Мӯхтасиб донад, ки ман ин корҳо камтар кунам. Ман, кн айби тавбакорон карда бошам борҳо.

Мазан бар дил зи нӯки ғамза тирам

Мазан бар дил зи нӯки ғамза тирам, Ки пеши чашми беморат бимирам! Нисоби ҳусн дар ҳадди камол аст, Закотам деҳ, ки мискину фақирам. Чу

Ба теғам гар кушад

Ба теғам гар кушад, дасташ нагирам, В-агар тирам занад, миннатпазирам. Камони абрӯятро, гӯ бизан тир, Ки пеши дасту бозуят бимирам! Ғами гетӣ гар аз

Дилатро гар ҳаҷар гуфтем

Дилатро гар ҳаҷар гуфтем, гуфтем, Кадатро гар шаҷар гуфтем, гуфтем. Хататро мушк агар хондем, хондем, Қадатро сарв агар гуфтем, гуфтем. Бигуфтемат, ки дорӣ то

Зи дасти кӯтаҳи худ зери борам

Зи дасти кӯтаҳи худ зери борам, Ки аз болобаландон шармсорам. Магар занҷири мӯе гирадам даст, Вагарна сар ба шайдоӣ барорам. Зи чашми ман бипурс

Фош мегӯяму аз гуфтаи худ дилшодам

Фош мегӯяму аз гуфтаи худ дилшодам, Бандаи ишқаму аз ҳарду ҷаҳон озодам. Тоири гулшани қудсам, чӣ диҳам шарҳи фироқ, Ки дар ин домгаҳи ҳодиса

Зулф бар бод мадеҳ

Зулф бар бод мадеҳ, то надиҳӣ барбодам, Ноз бунёд макун, то наканӣ бунёдам. Май махӯр бо ҳама кас, то нахӯрам хуни ҷигар, Сар макаш,

Толеъ агар мадад кунад

Толеъ агар мадад кунад, доманаш оварам ба каф, Гар бикашам, зиҳӣ тараб, в-ар бикушад, зиҳишараф! Тарфи карам зи кас набаст ин дили пурумеди ман,

Корест мушкил бо дили хеш

Маро корест мушкил бо дили хеш, Ки гуфтан менаёрам мушкили хеш. Хаёлат донаду ҷони ман аз ғам, Ки ҳар шаб дар чӣ корам бо

Хушо Шерозу вазъи бемисолаш

Хушо Шерозу вазъи бемисолаш, Худовандо, нигаҳ дор аз заволаш. Зи Рукнободи мо сад лавҳашаллоҳ Ки умри Хизр мебахшад зулолаш. Миёни Ҷаъфарободу Мусалло, Абиромез меояд

Шароби талх мехоҳам

Шароби талх мехоҳам, ки мардафган бувад зӯраш, Ки то як дам биёсоям зи дунёву шару шӯраш. Симоти даҳри дунпарвар надорад шаҳди осоиш, Мазоки ҳирсу

Гулъузоре зи гулистони ҷаҳон

Гулъузоре зи гулистони ҷаҳон моро бас, 3-ин чаман сояи он сарви равон моро бас. Ману ҳамсӯҳбатии аҳли риё? Дурам бод! Аз гаронони ҷаҳон ратли

Хезу дар косаи зар оби тарабнок андоз

Хезу дар косаи зар оби тарабнок андоз, Пештар з-он, ки шавад косаи сар хокандоз. Оқибат манзили мо водии хомӯшон аст, Ҳолиё ғулғула дар гунбади

Ғам махӯр

Юсуфи гумгашга боз ояд ба Канъон, ғам махӯр Кулбаи эҳзон шавад рӯзе гулистон, ғам махӯр! Эй дили ғамдида ҳолат беҳ шавад, дил бад макун,

Даст аз талаб надорам

Даст аз талаб надорам, то коми ман барояд, Ё тан расад ба ҷонон ё ҷон зи тан барояд. Бикшой турбатамро баъд аз вафоту бингар,

Мусулмонон маро вақте диле буд

Мусулмонон маро вақте диле буд, Ки бо вай гуфтаме, гар мушкиле буд. Ба гирдобе чу меафтодам аз ғам. Ба тадбираш умеди соҳиле бул. Диле

Корам зи даври чарх ба сомон намерасад

Корам зи даври чарх ба сомон намерасад, Хун шуд дилам зи дарду ба дармон намерасад. Бо хоки роҳ рост шудам, лек ҳамчунон То обрӯ

Щоҳидон

Щоҳидон гар дилбарӣ з—ин сон кунанд, Зоҳидонро рахна дар имон кунанд. Ҳар куҷо он шохи наргис бишкуфад, Гулрухонаш дида наргисдон кунанд. Эй ҷавони сарвқад,

Онон

Онон. ки хокро ба назар кимиё кунанд, Оё бувад. ки гӯшае чашме ба мо кунанд? Дардам нуҳуфта беҳ зи табибоне муддаъӣ. Бошад, ки аз

Он май, ки дӯш соқии мо дар пиёла кард

Он май, ки дӯш соқии мо дар пиёла кард, Тадбири зӯҳди зоҳиди ҳафтодсола кард. Бо ҷони ташнагони ғамат бодаи сабӯҳ, Кард он чи дӯш

Аз ғуса наҷотам доданд

Дӯш вақти саҳар аз ғуса наҷотам доданд, В-андар он зулмати шаб оби ҳаётам доданд. Бехуд аз шаъшаъаи партави зотам карданд, Бода аз ҷоми таҷаллӣ

Саҳарам давлати бедор ба болин омад

Саҳарам давлати бедор ба болин омад, Гуфт: «Бархез, ки он Хусрави Ширин омад. Қадаҳе даркашу сархуш ба тамошо бихиром, То бибинӣ, ки нигорат ба

Хуш омад

Хуш омад гул в-аз он хуштар набошад, Ки дар дастат ба ҷуз соғар набошад. Замони хушдилӣ дарёбу дур ёб, Ки доим дар садаф гавҳар

Хотир, ки ҳазин бошад

Кай шеъри тар ангезад, хотир, ки ҳазин бошад, Як нукта дар ин маънӣ гуфтему ҳамин бошад. Аз лаъли ту гар ёбам ангуштарии зинҳор, Сад

Ҳар киро хоки сари кӯйи ту маскан бошад

Ҳар киро хоки сари кӯйи ту маскан бошад, Пеши ӯ гулшани фирдавс чу гулхан бошад. Гар ҷаҳон равшанӣ аз партави Хуршед гирифт, Чашми ушшоқба

Ёрам

Ёрам чу қадаҳ ба даст гирад, Бозори бутон шикаст гирад. Ҳар кас, ки бидид чашми ӯ, гуфт: “Ки мӯҳтасибе,ки маст гирад ?” Дар баҳр

Дил аз ман бурд

Дил аз ман бурду руй аз ман ниҳон кард, Худоро, бо кӣ ин бозӣ тавон кард? Шаби танҳоиям дар қасди ҷон буд, Хаёлаш лутфҳои

Биё, ки турки фалак хони рӯза ғорат кард

Биё, ки турки фалак хони рӯза ғорат кард, Ҳилоли ид ба даври қадаҳ ишорат кард. Савоби рӯзаву ҳаҷҷи қабул он кас бурд, Ки хоки

Саҳар булбул ҳикоят бо сабо кард

Саҳар булбул ҳикоят бо сабо кард, Ки ишқи рӯйи гул бо мо чиҳо кард? Аз он ранги рухам хун дар дил афтод, В-аз ин

Ҷон бе ҷамоли ҷонон майли ҷахон надорад

Ҷон бе ҷамоли ҷонон майли ҷахон надорад, Ҳар кас, ки ин надорад, ҳаққо, ки он надорад. Бо ҳеҷ кас нишоне з-он дилситон надидам, Ё

Шоҳид он нест, ки

Шоҳид он нест, ки мӯеву миёне дорад, Бандаи талъати он бош, ки оне дорад. Шеваи ҳуру парӣ гарчи латиф аст, вале, Хубӣ он асту

Он, ки аз сунбули ӯ ғолия тобе дорад

Он, ки аз сунбули ӯ ғолия тобе дорад, Боз бо дил шудагон нозу итобе дорад. Аз сари куштаи худ мегузарад ҳамчун бод, Чӣ тавон

Дили мо ба даври рӯят зи чаман фароғ дорад

Дили мо ба даври рӯят зи чаман фароғ дорад, Ки чу сарв пойбанд асту чу лола доғ дорад. Сари мо фурӯ наёяд ба камони

Ҳумои авҷи саъодат ба доми мо афтад

Ҳумои авҷи саъодат ба доми мо афтад, Агар туро гузаре бар макоми мо афтад. Ҳубобвор барандозам аз нишот кулоҳ, Агар зи рӯйи ту аксе

Хат нафиристод

Дерест, ки дилдор паёме нафиристод, Нанвишт саломеву каломе нафиристод. Сад нома фиристодаму он шоҳи саворон, Пайке надавониду саломе нафиристод. Сӯйи мани ваҳшисифати ақлрамида, Оҳуравише,

Бирафт

Шарбате аз лаби лаълаш начашидему бирафт, Рӯйи маҳпайкари ӯ сер надидему бирафт. Гӯйи аз сӯҳбати мо нек ба танг омада буд, Бор бар басту

Он турки паричеҳра

Он турки паричеҳра, ки дӯш аз бари мо рафт, Оё чӣ хато дид, ки аз роҳи хато рафт? То рафт маро аз назар он

Мурғ ва гул

Субҳдам мурғи чаман бо гули навхоста гуфт: «Ноз кам кун, ки дар ин боғ басе чун ту шукуфт!» Гул бихандид, ки: «Аз рост наранҷем,

Айби риндон макун

Айби риндон макун, эй зоҳиди покизасиришт, Ки гуноҳи дигарон бар ту нахоҳанд навишт. Ман агар некам, агар бад, ту бирав, худро бош, Ҳар касе

Мардуми дидаи мо чуз ба рухат нозир нест

Мардуми дидаи мо чуз ба рухат нозир нест, Дили саргаштаи мо ғайри туро зокир нест. Ашкам эҳроми тавофи ҳарамат мебандад, Гарчи аз хуни дили

Дарвешон аст

Равзаи хулди барин хилвати дарвешон аст, Мояи мӯҳташамӣ хидмати дарвешон аст. Ганҷи узлат, ки тилисмоти аҷоиб дорад, Фатҳи он дар назари раҳмати дарвешон аст.

Сӯфӣ аз партави май рози ниҳонӣ донист

Сӯфӣ аз партави май рози ниҳонӣ донист, Гавҳари ҳар кас аз ин лаъл тавонӣ донист. Қадри маҷмӯъаи гул мурғи саҳар донаду бас, Ки на

Гул дар бару май дар кафу маъшуқ

Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст, Султони ҷаҳонам ба чунин рӯз ғулом аст. Гӯ, шамъ маёред дар ин чамъ, ки

Хуш набошад

Гул бе рухи ёр хуш набошад, Бе бода баҳор хуш набошад. Тарфи чаману тавофи бӯстон, Бе лолаъузор хуш набошад. Рақсидани сарву ҳолати гул, Бе

Ёр намепурсад ҳеҷ

Аз мани дилшуда он ёр намепурсад ҳеҷ, Хабаре з-ин дили афгор намепурсад ҳеҷ. Дӣ ба сарманзили ман омаду аҳвол бидид, Гуфт: — Чун аст

Боғи маро чӣ ҳоҷати сарву санавбар аст?

Боғи маро чӣ ҳоҷати сарву санавбар аст? Шамшоди хонапарвари мо аз кӣ камтар аст? Эй нозанин санам, ту чӣ мазҳаб гирифтаӣ, К-ат хуни мо

Ё Раб

Эй шоҳиди қудсӣ, кӣ кашад банди ниқобат, В-эй мурғи биҳиштӣ, кӣ диҳад донаву обат ? Хобам бешуд аз дида, дар ин фикри ҷигарсӯз, К-оғуши

Мутриб

Шаб аз мутриб, ки дил хуш бод вайрон, Шунидам нолаи ҷонсӯзи найро. Чунон дар ҷоми ман сӯзаш асар кард, Ки бериққат надидам хеҷ шайро.

ҚИТЪА

Биё сӯям, баман боре назар кун, Ки мо худ меҳмони ин ҷаҳонем. Ту худ донӣ, ки мо аз як таборе, Чар обо ҳамдигоар номеҳрубонем?

Беҳтарин пандҳои тоҷикӣ

Чу паймони озодагон бишканӣ, Нишони бузургӣ ба хок афканӣ. Надонӣ, ки мардони паймоншикан, Сутуда набошанд дар анҷуман. Аз имрӯз коре ба фардо мамон, Чӣ

Хирад ва хирадмандӣ

Хирад афсари шаҳриёрон бувад, Хирад зевари номдорон бувад. Хирад зиндаи човидони шинос, Хирад мояи зиндагони шинос. Хирадманд мардум туро дӯст гашт, Чунон дон, кибо

Панду Хикмат аз Фирдавси

Хирад афсари шаҳриёрон бувад, Хирад зевари номдорон бувад. Хирад зиндаи ҷовидонӣ шинос, Хирад мояи зиндагонӣ шинос. Ки бар анҷуман марди бисьёргӯй, Бикоҳад зи гуфтори

ОРЗӮИ АДОЛАТ (Умед)

Касе дар асл бовиҷдон агар содир гуноҳе кард, Давоми ҷумлаи умр аз надомат оҳу воҳе кард. Аз ин боис зи озурдан ҳаловатхона меҷӯяд, Адолатро

Фалсафаи Зиндагӣ

Чархи каҷрафтор дорад хислате: Бар яке гар лутфу эҳсон мекунад, Дигареро монда зери бори ғам Қоматашро хам ба даврон мекунад.   Дида ин номеҳрубонӣ

ОДАМИЗОД

Ин муҳит аст қафас баҳри ту, эй одамзод, Натавон рафт бурун аз дари он, зан фарёд. Кӯхи умрат бихӯрад тешаи соат кам-кам, Мехӯрӣ обаки