Шаби торик

Эй мояи хирад, чаро хомӯш мешавӣ,
Бе ту ба ман навозиши даврон намерасад.
Рӯзе, ки ту зи хонаи дил дур меравӣ,
Як лутфи бедареғ зи ҷонон намерасад.

Бе ту хаёли якравам суде намедиҳад,
Беҳосил аст заҳмати шабзиндадориям.
Беҳосил аст даъвати андешаю хирад,
Беҳосил аст дар раҳи ту интизориям.

Боре бибор ҳамчунон борони резае,
То сабзавор рӯяму гирам шуои меҳр.
Боре расон башоратам аз умри ҷовидон,
Шаҳболи ман бишав, ки ёбам раҳи сипеҳр.

Боре биҷӯш ҳамчунон даврони нозу нӯш,
Ки бо ту ҳаст дар дилам армони гуфтанӣ.
Сармояи ҷавониям – илҳоми пурхурӯш,
Ман бо ту то ба хонаи хуршед рафтанӣ.
10.11.1962

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail