ШЕЪРЕ ДАР БЕМОРИСТОН

Паси шиша дарахтон ҷумла урёнанд…
Чунин дарёфтам: гӯӣ ҳама аз даст хоҳад рафт,
Ду чашмам баста хоҳад шуд зи дунёи пурафсона.
Замин аз зери поям мегурезад,
Само меуфтад рӯи сарам чун боми вайрона.
Хаёлам, хома аз дастам биафтод,
Тапишҳои ҷунунангез андар синаам хушкид.
Хаёлам, аждаҳои марг
Даври пайкарам печид.
Хаёлам, кокулони ёр лағжид аз кафи дастам,
Хаёлам, зулфи маҷнунбед рӯи гӯри ман хам шуд.
Хаёлам, (гарчи механдед, эй мардум!)
Зи базми шоирони Тоҷикистон шоире кам шуд.
Замину осмонҳоро видоъ гуфтам,
Видоъ гуфтам маҳу хуршеди анварро.
Видоъ гуфтам ба ёре, ки пас аз ман боз
Парешон мекунад зулфи муанбарро.
Ҷаҳонро гӯӣ бо як қатра ашки сард
аз чашмам биафшурдам,
Ба як он ёд кардам дидаву бишнидаҳоямро,
Ҳама шеъру суруди норасоямро,
Ҳама саҳву хатоямро.
Шуморо ёд кардам бо ҳама фарзу яқини дил –
Шуморо, ки бароям некиҳои беҳаде кардед.
Шуморо ҳам, ки бо ман ҳамназар будед,
Шуморо ҳам, ки баҳри ман бадӣ кардед!
Ба дил гуфтам: агар ин бор амон ёбам,
Ба дунё гар насиби зиндагӣ бошад дигар борам,
Аз ин пас то даруни синаам дил ҳаст,
Дили мӯре наёзорам…
Паси шиша дарахтон муғҷа бастанд…
* * *
Ту ногаҳ омадӣ дар олами ман
Зи роҳи содагиҳои ҷавонӣ.
Латифу шӯхшангу шӯхдида
Саропо маҳзи дунёи ҷавонӣ.
Рухат чун сафҳаи нанвиштаи ман,
Вуҷудат бебало чун субҳи содиқ,
Ду чашмат чашмаи нури муҳаббат,
Ва ё ду чашмаи уммеди ошиқ.
Надонам аз куҷое даррасидӣ,
Ки гӯӣ интизорат буда бошам;
Ки гӯӣ бо хаёлат солиёне
Дари дил бар ғамат бикшуда бошам.
184 Лоиқ Шералӣ
Надонам аз куҷое даррасидӣ
Бароям чун атои рӯзгорон.
Фишондӣ бар сарам гулҳои ваъда
Чу тӯфони шукуфа дар баҳорон.
Дили ман мурда буду зинда кардӣ,
Кунун ӯ тоза кард ойина аз занг.
Кунун ӯ ҳар нафас эҳсос созад
Ҷаҳонро чун баҳорон ранг дар ранг.
Нишондӣ бар сари оташ (Хушат бод!)
Маро, як шоири озурдаҷонро.
Ҳазар аз пирафшонӣ! Ба рӯям
Фишон он кокули анбарфишонро!
Фишон гесӯ, бидеҳ шӯрам, ки дунё
Ба як мисқол тиморе нашояд.
Фалак моро нигаҳ чун менадорад,
Зи мо ҳам худнигаҳдорӣ нашояд!
Биё, ҳар дам биё, дар раҳгузорат
Фишонам ҳар чи ҷон дорам, ки бахт аст.
Атои қисматам ҳастӣ ту алҳол,
Хатои қисматам бошӣ, чӣ сахт аст!..
1.1.1982

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail